شمارهٔ ۴۱۸

هوش مصنوعی: هر کسی که تصویر تو در جانش باشد، هرگز از دلش نمی‌رود و حتی اگر جانش هم برود، تصویر تو به راحتی می‌رود.

هوش مصنوعی: روح مجنون مانند زنگ به جلو می‌­رود و در این مسیر، لیلی را دنبال می‌کند و هر بار با شوق و اشتیاق، به سوی او می‌­رود.

هوش مصنوعی: اگر تو با چهره‌ی گلگون خود در باغ قدم بزنی، در برابر زیبایی سرو و گل، حیا و شرم به سراغت می‌آید و ممکن است باعث شود که گل‌ها هم شرمنده شوند.

هوش مصنوعی: وقتی تو می‌روی، تصویر تو در چشمان ما باقی می‌ماند، مانند آینه‌ای که نور خورشید را از خود منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: عشق یک دریا است و جز این طوفان چیزی دیگر ندارد. جای تعجب نیست که نوح از این دریا به ساحل می‌رسد.

هوش مصنوعی: همه کسانی که به دنبال عدالت هستند، از قاتل شکایت می‌کنند. اما من تنها خواسته‌ام این است که قاتل برود و از بین برود.

هوش مصنوعی: هر کسی که نگاهی به تو بیندازد، از عمرش بهره‌ای می‌برد. آه بر آن چشمی که از یاد تو غافل می‌ماند و به کوی تو نمی‌آید.

هوش مصنوعی: تا زمانی که آینه وجود دارد، تصویر تو در آن باقی می‌ماند؛ اما وقتی که آن زیبای شگفت‌انگیز از پیش آینه برود، دیگر چیزی از تصویر او باقی نمی‌ماند.

هوش مصنوعی: اگر کسی به زیبایی تو نگاه کند، آن نگاه همیشه به تو تعلق خواهد داشت. حتی اگر رستم (نماد قدرت و شجاعت) وارد کوی تو شود، عاشق بی‌خبر از دلش می‌گذرد.

هوش مصنوعی: ای زاهد، شراب بنوش و سخن از یکتایی خدا بگو. می‌ترسم که عمر ارزشمندت بیهوده بگذرد.

هوش مصنوعی: هر که به خاطر عشق تو دیوانه شده و از حال خودش بی‌خبر است، چه غمی دارد؟ چرا که در این عشق، عاقل بودن از دست می‌رود و جنون جایگزین آن می‌شود.