شمارهٔ ۷۸۵

هوش مصنوعی: با وجود اینکه در زندگی فراوانی و شلوغی وجود دارد، چرا من به تنهایی خودم اشاره کردم؟ یا چرا باید از زیبایی‌ها حرف بزنم در حالی که با زشتی‌ها روبه‌رو هستم؟

هوش مصنوعی: من با دلی از توحید و بینش عمیق دوچشمی، از همه‌ی کثرت‌ها و تنوع‌ها جدا شده‌ام و در این حالت به سوی تو حرکت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: عشق باعث شده که عقل من مانند یأجوج و مأجوج به تنگنا بیفتد و نتواند از پس آن برآید. من با این احساسات قوی، به این کاخ بزرگ و زیبا ضربه‌ زد‌م و آن را به چالش کشیدم.

هوش مصنوعی: من در ابتدا فقط یک پنبه بودم، اما در دستان صنعتگر تبدیل به رشته‌ای شدم و حالا در حلقه‌های عجیب و بزرگ‌منشی و خودپسندی درگیر شده‌ام.

هوش مصنوعی: عقل من مانند اسب رام شده‌ای است که عشق را به خوبی می‌سازد و به نفس خود وابسته‌ام؛ به همین خاطر صبر و استقامت را در خود تقویت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: فلاطون، فیلسوف بزرگ، در کنار من نشسته و دلش به عمق حکمت رسیده است. من نیز به این دریای دانش وارد شدم و از خود ادعای دانایی کردم.

هوش مصنوعی: محبت به علی مانند جواهری گرانبها در وجود من پرورش یافته است، تا بتوانم در مواجهه با بدگویی‌ها و انتقادات، به زیبایی و ارزشی که مانند مروارید در دریا دارم، اشاره کنم.

هوش مصنوعی: دشت یادهایم چون مرتع سرسبز و زیباست که در آن غزالان شادی می‌دوند. به همین خاطر گاهی بر خود می‌بالم و به سرور می‌آیم.

هوش مصنوعی: من بر کبوترهای بام کعبه افتخار می‌کنم، زیرا چرخ‌های روزگار بر درگاه نزدیک‌ترین مولایم قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: سینه‌ام پر از آشفتگی و احساس شده، چون کوه طور که در آنجا موسی به خدا نزدیک شد. از این عشق دیوانه‌کننده، آتش دل را روشن کرده‌ام.