شمارهٔ ۷۹۷

هوش مصنوعی: تاوان زیبایی موهای آن معشوقه باعث شد که من هم دین و هم دل خود را فدا کنم؛ یادم رفته است که چطور تسبیح به دست گرفته بودم و زاهد بودم.

هوش مصنوعی: من به خاطر این وابستگی، همیشه به آزادگان افتخار می‌کنم. آرزو می‌کنم آن moment فرارسد که با رحمت، پای صیاد میدانم باز شود.

هوش مصنوعی: اگر شیرین نباشد، من به دنبال شکر می‌روم. در عشق دائمی‌ام به فرهاد، همچنان در جایی که هستم باقی می‌مانم.

هوش مصنوعی: از دیدگانم مانند آتش بر زمین افتادم و بخت بدم دچار تغییر شد. مثل کوهی محکم و استوارم، اما دوری تو مانند کاهی است که به راحتی در باد می‌رقصد و از بین می‌رود.