شمارهٔ ۶۹۰

هوش مصنوعی: وقتی که کنترل هیجانات و افکارم را به دست گرفتم، به حالتی رسیدم که مانند پیرمغان، عاقل و دانا شدم و آرامش و صفای واقعی را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: هر در که به سراغش رفتم، جز تو را در خانه خدا ندیدم. به همین خاطر، همه افکار و احساسات من به سمت تو بازگشت.

هوش مصنوعی: ای دوست، تو را می‌طلبم چون تشنه‌ی آب هستم و از گفتگو با دیگران به شدت ناراحت و غمگینم.

هوش مصنوعی: اگر تو مرا با این مقام و منزلت بخوانی، دیگر برایم مهم نیست که از منزل و حرم رانده شده‌ام.

هوش مصنوعی: در جستجوی پاسخ به سوالاتی هستم که در دل دارم، اما برخلاف دلگرمی و محبت تو، احساس می‌کنم نمی‌توانم آن‌ها را بیان کنم.

هوش مصنوعی: چشم تو را با دقت بررسی می‌کنم، نگرانم که نکند از اطراف کسی به تو نگاه کند و این باعث شود که نتوانم به راحتی به تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: با عشق و محبت تو، همه بدی‌ها به نظر خوب می‌آید و اگر تو را پسندی نباشد، همه چیز ناقص و ناکامل به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: ای هلال خمیده‌ی ابرو، مانند ماه نو نمایان شو، زیرا این تنها دستاورد زندگی‌ام است که در آن زیبایی همه‌چیز را می‌بینم.

هوش مصنوعی: روزی به خاطر مهربانی‌ات، مرا به نام سگ خود صدا زدی تا مردم بفهمند که من دارای عظمت و جلال هستم.

هوش مصنوعی: در میخانه از خاک اکسیر و موهبتی گرفتم، حالا اگر مال و ثروت من تمام شود، دیگر اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: از سفره‌ای که فراهم کرده‌ای، هم دشمن و هم دوست بهره‌مند شده‌اند. من درویش هستم و مانند مادری، به دور از هر فریب و ریا، سفره‌ام را برای همه می‌گسترم.

هوش مصنوعی: چهره الهی همیشه وجود داشته و هیچ‌گاه از بین نمی‌رود. ارتباطی که با تو دارم، ای عشق، غیر ممکن است که قطع شود.

هوش مصنوعی: در مرتبه و مقام حیدر (علی علیه‌السلام) که خداوند او را به وصف و تعریف رسانده است، در حالت آشفته و سردرگمی قرار دارم و نمی‌دانم چه بگویم، زیرا نمی‌توانم آنچنان که شایسته است او را ستایش کنم و زبانم بند آمده است.

هوش مصنوعی: داماد محبوب تو با لطف و مهربانی‌اش پرده‌های زیبای مدح و ستایش را کنار زد و زیبا و با وقار درخشید.