شمارهٔ ۱۲۰۳

هوش مصنوعی: هر کجا که تو جمعی را به نشاط و شادی دعوت کنی، مانند پروانه‌ای خواهی بود که به دور شمع گردش می‌کند و همه جا را با نور خود روشن می‌سازی.

هوش مصنوعی: در آن لحظه، آتشی در دل می‌زنم که از زیبایی تو و جذابیت می‌ نوشیدنی که می‌خورم، آتشین‌تر شده است.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای که چهره‌ی دوست را به نمایش می‌گذارد، گویا دو جهانی که داریم، با دو چشم ما به هم پیوند می‌خورند.

هوش مصنوعی: برق زیبای صهبا (شراب) به قدری درخشان و شگفت‌انگیز است که بذرهای زهد وPars نیکی را می‌سوزاند. ای شیخ، چرا خود را از این نعمت دور می‌کنی و چیزی در چنته‌ات نگه می‌داری؟

هوش مصنوعی: در بهار تازه، خیمه‌ای در باغی برپا شده که نشان از کامیابی و خوشبختی دارد.

هوش مصنوعی: بگو که شاهدان باغ، به خاطر این شادی، لباس‌های نوروزی بر تن کنند.

هوش مصنوعی: پروانه جانش را فدای عشق می‌کند و دیگر نمی‌تواند حرف بزند، بلبل هم از روی تجربه و یادگیری جدیدش درخواست می‌کند که باز از عشق بگوید.

هوش مصنوعی: هر شب زلف تو مثل دستی است که دل را به هم ریخته و هر روز در غم و اندوه است.

هوش مصنوعی: من و عشق علی، با تمام گناهانم، اگر به من محبت کنی و گرنه اگر عذابم کنی.