شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: گفتن کلمات زیبا و دلنشین از زبان خوبان، مانند شکر است که طعم خوشی دارد، و برعکس، سخنان تلخ و زهرآگین نیز از دست کسانی که بد کردارند به وجود می‌آید و مانند حلوا برای دلیران شیرین است.

هوش مصنوعی: ای عاشق، بدی‌ها درک نمی‌شود؛ هر چیزی که زیبا باشد، زیبایی‌اش در همه چیز جلوه می‌کند.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که در باغ زندگی می‌کند، از خار و درد و رنج بی‌خبر است، زیرا تمام توجه‌اش فقط به گل زیبا معطوف است.

هوش مصنوعی: در آن مکان که رقیب به شدت حمله‌ور شده است، چه شگفتی دارد اگر اوضاع به هم بریزد و آشوبی به پا شود.

هوش مصنوعی: هر جا که چیزی از ارزش و خوشمزگی باشد، به طور طبیعی جمعیت دور آن جمع می‌شود و شلوغی به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: عشق من را به دام خود کشاند، اما احساس شوق و وابستگی‌ام هنوز باقی مانده است.

هوش مصنوعی: عقل در برابر زیبایی و جذابیت آن چشمان با زلفی که خم شده است، powerless و حیران می‌شود. دل نیز به خوبی می‌داند که این زیبایی چگونه به طور غیرمنتظره‌ای او را به خود جذب می‌کند.

هوش مصنوعی: من مانند آینه‌ای هستم که با جلا و ناز عشق، زیبایی‌های آن معشوق در تمام وجودم نمایان است.

هوش مصنوعی: خاری که در دل حسرت و jealousy داشتم، اکنون برای تو شکسته است، تا تو بتوانی لباس زیبا و گران‌بهایی بپوشی.

هوش مصنوعی: دستم را که به سوی او دراز کردم تا او را ببوسم، لب‌هایش گفتند: نه نه، برو! مگر او دزد است؟

هوش مصنوعی: گفتی که به دلیل درهم و برهم بودن زلف او، همیشه فکر و خیال کسانی که در عشق دچار وسواس هستند، اشتباه است.

هوش مصنوعی: اگر چشم اهل دنیا به لذت‌های زندگی معطوف باشد، زاهد به دنبال آخرت و آینده‌ای بهتر است.

هوش مصنوعی: من در حالتی آشفته هستم، اما با آرامش به دست‌های حضرت مولا نگاه می‌کنم.