شمارهٔ ۶۸۸

هوش مصنوعی: سال‌ها گذشت و ای عشق، تو دیگر از من خبر نمی‌گیری. دوباره جنجال برپا کن، از نو به دل من بیا و مرا زنده کن.

هوش مصنوعی: سر بی‌هیجان نمی‌تواند در بدن عاشق سرگردان بماند. خبری از آمدنت نیست، که مرا از حالت بی‌خبری درآورد.

هوش مصنوعی: تو به خاطر زیبایی‌ات به درون من می‌آیی، مانند درختی سرسبز که بر سینه و دل من سایه می‌افکند و بر چشمانم جلوه‌گری می‌کند.

هوش مصنوعی: در این باغ، من از چمن و سبزه چیزی نمی‌خواهم؛ چشم من از شدت اندوه و عاطفه‌ای که نسبت به تو دارم، مثل لاله‌ای شده که دلش پر از خون است.

هوش مصنوعی: عطر محبتی از مصر را به سوی من بیاور، من مانند بشیر پیر کنعان، مشتاق بوی پسرم هستم.

هوش مصنوعی: من که خود را سایه‌ی آن پیر مغان می‌دانم، آیا زمانی می‌رسد که با سر فرود آوردن در برابر پادشاهان، کمرم خم شود؟

هوش مصنوعی: ای دوست، تو شمال منی و من تنها یک مشت غبارم. با وجود تو، گمان نکن که همچنان اثری از من باقی است.

هوش مصنوعی: در برابر نور خورشید، شبنم نمی‌تواند باقی بماند. من در مقابل زیبایی تو، نام خود را فراموش می‌کنم.

هوش مصنوعی: به دور حرم با دل پر از آشفتگی رسیدم، حتی اگر از سنگ هم بدرفتاری کنند و بال و پرم را بشکنند.

هوش مصنوعی: من از پارس به دربار شاهنشاه طوس سفر کردم و وای که این سفر، از روی بخت بلند من، خوش‌یمن است.

هوش مصنوعی: دل من که در عشق تو غرق بود، به جایی رسید که به لطف و mercy خداوند تمام وجودم را پر کرده است.