شمارهٔ ۱۰۶۹

هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق در دل وجود دارد، هرگز از بین نمی‌روی. تا وقتی که حالت شاداب و سرمست باقی است، از الطاف و محبت ساقی (مادیت) دلگیر نباش.

هوش مصنوعی: اگر دل خسته‌ای از درد و اشتیاق وجود داشته باشد، ممکن است مقداری از تسکین و آرامش وصال را درک کند.

هوش مصنوعی: لیلی در کنار مجنونش است و او در جستجوی محبوب خود به بیابان رفته است. در حالی که تو در حال گلایه از جدایی هستی.

هوش مصنوعی: عاشقان در مسیر حج در انتظارند و نمی‌دانند تا کی باید به نیایش و شادمانی در مجلس عیش بپردازند.

هوش مصنوعی: اگر اتفاقی بیفتد، ممکن است خس (حسّاد) در آتش باشد، شاید عشق و عقل بتوانند با هم کنار بیایند و به توافق برسند.

هوش مصنوعی: وقتی که ساقی با جامی از می وارد می‌شود، دیگر نیازی به صحبت درباره زیبایی‌های سرو و آفتاب نیست؛ چرا که آن زیبایی‌ها در مقابل لذت نوشیدن قرار می‌گیرند.

هوش مصنوعی: کسی که در آرامش و راحتی به سر می‌برد، نمی‌داند آنکه در عذاب و درد است، چه حسرتی به گلزار دارد. شخصی که در آتش درد می‌سوزد ممکن است از غم و افسوسش شکایت کند.

هوش مصنوعی: عاشقان در مرگ، زندگی خود را پیدا می‌کنند و در این مورد، آن‌ها نظری مشترک دارند.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌خواهم که نیازمند بهشت و نعمت‌های بهشتی باشم، اگر در دنیای امروز بتوانم از لذت‌های زندگی و می‌فروشان بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: در اینجا می‌گویند که مکان میخانه، محل شادی حیدر است و باید در این بزم به عشق و محبت غرق شد. این شراب عشق آن‌چنان مست‌کننده است که نباید انتظار زیادی از ساقی داشت.