شمارهٔ ۱۱۴۴

هوش مصنوعی: ای شیرین زبان، که وجودت همانند آب زندگی است، برگرد، زیرا آتش عطش پنهان ما را سوزانده است.

هوش مصنوعی: چشمانت از کجا این رفتار را یاد گرفته‌اند که با دوستت خوش می‌گذراند، اما با دیگران بی‌مهری می‌کند؟

هوش مصنوعی: عشق، عقل ضعیف را توانایی در مبارزه با قدرت تو نمی‌دهد. در واقع، عشق نمی‌تواند در برابر نیروی توفنده‌ی تو قرار بگیرد.

هوش مصنوعی: چشمان تو به قدری سحرآمیز است که مجنون (لیلی) را به جنون کشید و دل بسیاری از مردم را به خاطر زیبایی‌ات به درد آورد.

هوش مصنوعی: اگر نقاشی چینی، چهره‌ای زیبا را به تصویر بکشد، چگونه ممکن است در تمام جزئیات و معانی آن، نقش و نگاری بگنجاند که همه ویژگی‌ها و ظرافت‌ها را در برگیرد؟

هوش مصنوعی: وقتی که آن شوخ، شکر را آزاد کرد، کاروان‌هایی از شکر از شیراز به هند روانه شدند. تا جایی که می‌توانی، این شکر را به همراه ببر.

هوش مصنوعی: به قاصدی بگو که یار تازه‌سفر من را به یاد من بیاورد، چرا که ما نیازی به بار قاصدهای مغزها نداریم.

هوش مصنوعی: لشکر بزرگ در خط گرد چه شکلی دارد، مانند زیبایی که در چاه یوسف قرار دارد و کاروانی نیز بر آن می‌گذرد.

هوش مصنوعی: از شدت اشتیاقم نمی‌دانم چه بگویم؛ تو مانند چشمه‌ای هستی که از تشنگی خبر نداری.

هوش مصنوعی: در دشت زیبا و سرسبز، هر جا که زیبایی و دلربایی وجود دارد، تو را می‌بینم و حس می‌کنم که تو همیشه در آنجا هستی.

هوش مصنوعی: ماهی چه در شکل و ظاهر زیبا باشد، چه در حالی که در کنار درختی ایستاده، یا در کناری باشد، در هر حال جان و روحی در درون خود دارد.

هوش مصنوعی: ای عشق، تو مرا از دنیای غیرواقعی به سمت حقیقت و محبوبم بردی؛ همان‌گونه که حال ما این شده است، با وجود این که زندگی خاموش است، جای نگرانی نیست.

هوش مصنوعی: ای عشق، تو فرمانروایی که هرچه بخواهی انجام می‌دهی؛ اگر بی‌گناهی را بسوزانی یا کسی را بی‌عمل بخوانی، اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: آشفته‌حالان دردی جز پناه بردن به کوی علی ندارند؛ ای کسی که امید من به توست و پناهگاه منی.