شمارهٔ ۶۸۵

هوش مصنوعی: ای ساقی، امیدی به تو دارم، چون از می پرم و شادابم، تو بر من منت نگذار و بر دل زخم‌خورده‌ام ترحمی کن.

هوش مصنوعی: دردی که دارم به خاطر دل‌های ناراحت است، مانند آتشی است که در آب انگور شعله‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: پرده را کنار بزن و آتش عشق را روشن کن تا من نیز با این آتش، حجاب و موانع درونی‌ام را بسوزانم.

هوش مصنوعی: از تو پرده‌برداری می‌شود و فقط همین، در چشمانم یقین را روشن می‌کنی.

هوش مصنوعی: من آنقدر به عسل علاقه دارم که در خانه‌ام مثل زنبور پر از شوق و ذوق هستم.

هوش مصنوعی: با وجود لب‌های شیرینی که دارد، آیا جای تعجب است اگر مورچه‌ای به خانه‌اش راه پیدا کند؟

هوش مصنوعی: من مانند پرنده‌ای هستم که به چنگال شاهباز غم تو افتاده و در اسارت او قرار دارم.

هوش مصنوعی: این بیت دعوت به برخاستن و توجه به زندگی پرشور می‌کند. به نظر می‌رسد که گوینده از شنیدن یا مشاهده‌ امور دل‌انگیز لذت می‌برد و می‌خواهد که یادآور آن نشانه‌های شادی و سرمستی باشد. در این حالت، بر اهمیت غفلت نداشتن و از دست ندادن لحظات خوب زندگی تاکید دارد.

هوش مصنوعی: این میل و آرزوهایی که در سر دارم، در نهایت مرا از عشق دور می‌کند.

هوش مصنوعی: از تو عذرخواهی می‌کنم به خاطر اینکه دچار هوسرانی شده‌ام، ای عشق، اگر تو من را ببخشی.

هوش مصنوعی: سلام! باد صبا، زلفش را به سمت من باز کن، زیرا زخم عمیق و رنجی که بر دل دارم، بر اثر بی‌مهری اوست.

هوش مصنوعی: مرا از عشق شعله‌ای بزن و جانم را تازه کن، آن گاه که درخشش تو همچون درخشندگی کوه طور است.

هوش مصنوعی: مرا به بهشت خود دعوت کن، تا از بهشت و حوری‌ها بی‌نیاز شوم.

هوش مصنوعی: اگر شیخ به خاطر اعمال خود در حال خودپسندی باشد، من به خاطر رحمت و بخشش خداوند مغرورم.

هوش مصنوعی: من در حمد و ستایش حیدر و خاندان او درگیر و مشغول هستم و جز این فعالیت دیگری از من برنمی‌آید.