شمارهٔ ۱۱۰۷

هوش مصنوعی: ای سرو جوانی که از باغ بیرون آمده‌ای، تو کیستی؟ که دل‌ها را می‌ربایی و مردم را آزار می‌دهی؟

هوش مصنوعی: ای زلف‌های آویزان و شگفت‌انگیز تو، که مانند سرنوشت من دلتنگ و ناراحت است، ای نماد بلند و زیبا که غمگین و بی‌قراری، تو کیستی؟

هوش مصنوعی: ای باغ پر از گل‌های ارغوانی و سمن، به زیبایی خود ادامه بده و بگو که من کدامین گل در این دنیای دلربا هستم.

هوش مصنوعی: ای بلبل باغ، تو در این گلزار چه سفری داری؟ بگو که عشق و درد و گرفتاریت چیست؟

هوش مصنوعی: هر کس که دلی دارد، در این میان مدام از تو صحبت می‌کند. راستش را بگو، تو که هستی؟

هوش مصنوعی: هر کجا که دل‌ها تیر نگاه تو را می‌خورند و زخمی می‌شوند، ای ترک! جان تو شکار این دل‌هاست، تو چه کسی هستی که اینقدر خون‌خوار به نظر می‌رسی؟

هوش مصنوعی: در هر شعاعی از عشق، نشان و اثری از نامه‌ای خونین وجود دارد. ای پیام‌آور، تو که به سمت کبوتر پرواز می‌کنی، چه کسی هستی؟

هوش مصنوعی: در این بازار که یوسف زیبا و خوش‌چهره‌اش را به نمایش گذاشته، تو ای دلبر گران‌بها، چه کسی هستی که در پی خرید او هستی و به دنبال زیبایی‌ها می‌گردی؟

هوش مصنوعی: ما و تو مانند دو سرو در باغ گل از زیبایی‌ها و خوشبویی‌ها بهره‌مند می‌شویم. در این میان، کسی که این احساسات را به ما هدیه می‌دهد، چه کسی است؟

هوش مصنوعی: در کنار تو محبوبی دارم و همراه من دوست است. در این شهر به همه بگو که ای دل، تو چرا حساب می‌کنی که کی هستی و چه می‌خواهی؟

هوش مصنوعی: در میان همه آشفتگی‌های دنیا، جان من به خاطر تو، ای صاحب اصلی و نگه‌دارنده‌ام، در بند است. می‌دانم که تو کیستی و چه ارزشی داری.

هوش مصنوعی: ای مقام خلافت، ای جایگاه معنوی، جز علی کیست که شایسته این مقام باشد؟