شمارهٔ ۸۲۷

هوش مصنوعی: ادب عشق نکته‌ای را به من آموخت و من در مسیر وفا، جان و دل خویش را تسلیم کردم.

هوش مصنوعی: ای معشوقه‌ی زیبا و دلبر من که در هر جا حضور داری، در قلب من زندگی می‌کنی و از آگاهی و دانش بالایی برخورداری.

هوش مصنوعی: تو گفتی که از زیبایی چهره‌ات می‌خواهم بگویم. اکنون می‌خواهم برایت بگویم که صورتت همچون دایره‌ای از نقره است و ما از عطر گرانبهای ختن بهره‌مند خواهیم شد.

هوش مصنوعی: ای شیخ، میان تو و بهشت ما چیزی نیست و در میخانه هیچ عیبی برای ما وجود ندارد. به خدا قسم، در این تقسیم هیچ مشکلی نیست.

هوش مصنوعی: دیشب در میخانه‌ای دیدم که حرم (مقدس) بر زمین در آستانه‌اش احترام می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر به کشیشی و شوق او علاقه‌مند هستی، پس این ساقی و این باده را نیز در نظر بگیر؛ و اگر به بهشت میل داری، پس به آن حوری و آن آب زلال نیز توجه کن.

هوش مصنوعی: در پایم گفتی که جان و دل و ایمان را به تو تقدیم می‌کنم، ای عزیز، برای تو آماده‌ام تا خدمتت کنم.

هوش مصنوعی: در سحرگاه، عاشقان مستی را به تصویر می‌کشند که در حال شور و هیجان هستند. در این حال، من که مانند سگی آشفته‌ام، به کسی چنان احترام می‌گذارم که در جستجوی نعمت و فرونشاندن عطش خود به گدایی در دیر مغان پرداخته است.

هوش مصنوعی: در این مکان مقدس که پر از رحمت و عظمت است، گناهکاران از شدت شوق و ترس به اینجا می‌آیند.

هوش مصنوعی: اگر سفر پرخطر باشد و سوارکاری مناسب وجود نداشته باشد، باید با تمام وجود به سمت هدف حرکت کنم و از جانم مایه بگذارم.

هوش مصنوعی: در روزی که این دفتر وجود را آغاز کردند، نام علی بر دل و جانم نقش بسته شد.