شمارهٔ ۱۷۹

هوش مصنوعی: از دوری موهای تو در شب می‌گویم که بیاییم فریاد بزنیم، زیرا این شب تاریک به پایان نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر شب یلدا از دامن سیاه آن رها نمی‌شود، زیرا تاریکی و بلندی آن یادآور زیبایی و جذابیت موهای توست.

هوش مصنوعی: اگر تو بعد از عدالت بسوزی، ما هم از روی کرامت به تو می‌بخشیم. اما ما از رحمت و بخشش خودمان به تو محبتی نمی‌کنیم، زیرا جرم و جنایت از ماست.

هوش مصنوعی: زمانی که می‌خواهم دعا کنم و به کسی بد و بیراه بگویم، نام من را به زبان می‌آورید. زیرا هر نوع فحش و ناسزا از آن لب شیرین، نشانه‌ی محبت و توجهی است که دارید.

هوش مصنوعی: از پروانه درباره عشق بپرس و از او درخواست کن که حقیقت را بگوید؛ زیرا او جانش را در این راه باخته و از سوختن خود هیچ شکایتی ندارد.

هوش مصنوعی: به جز شمعی که به خاطر فراق تو می‌سوزد و حال و روز من را بدتر می‌کند، کسی شبانگاه به من توجهی نکرد و از من حمایت نکرد.

هوش مصنوعی: از شدت حسادت، دلم برای دیدن روی تو تنگ شده است. ببین که چقدر حسادت و بخل وجود دارد و این حسادت به چه حدی رسیده است.

هوش مصنوعی: جز نسیم صبحگاهی، هیچ کس دیگر بویی از موهای تو نیاورده است. کسی حتی به دل شکسته‌ام توجهی نکرده است.

هوش مصنوعی: اگر نامه جدایی را با صدای بلند بخوانی، آه و ناله‌ات مانند سنگی خارا به دل کوه می‌افتد و ویرانی به بار می‌آورد.