شمارهٔ ۱۰۴۵

هوش مصنوعی: از آن آبی که مانند آتش، جوانی را از مرد می‌گیرد، ای ساقی، بر این جسم بخیز و جامی به من بده.

هوش مصنوعی: کسی که با زیبایی و ظرافت گل آشنا باشد، دلش از شادی و راحتی پر است و آرامش دارد.

هوش مصنوعی: درخواست کردم که درد عاشقی تو را به دوش بکشم، اما این احساس نه از ابتدا وجود داشت و نه بازگشتی به پایان دارد.

هوش مصنوعی: با زیبایی و قامت دل‌انگیز تو، هیچ‌کس تا به حال نشنیده که در باغی، سروی به زیبایی تو وجود داشته باشد. تو همچون ماهی در بالای بام به نظر می‌رسی، که جلب توجه می‌کنی.

هوش مصنوعی: شاید روزی از طرز رفتار و نگاه تو، موهایم به یاد ریش‌هایم تغییر کند و من از شکرینی و زیبایی تو به شدت مشتاق بشوم، حتی اگر مجبور شوم سرزنش و انتقاد دیگران را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: من از حسادت و غیرت، به چه کسی می‌توانم اعتماد کنم وقتی که از کارهای تو حتی پیام‌هایی که برای من می‌فرستند، حس حسادت به من دست می‌دهد؟

هوش مصنوعی: من زیبایی تو را مانند جانم ارج می‌نهم و مانند طغرایی، شاعر بزرگ، بر لبت که مانند لعل است، ستایش می‌نویسم و هدیه‌ای تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: عاشق از هرگونه بددلی و کینه دور است. کسی که تنها به هوای خود فکر کند، در رسیدن به آرزوهایش ناکام خواهد بود. هرکس که دنبال کامیابی است، ناگزیر باید در تلاش و کوشش باشد.

هوش مصنوعی: آن زلف‌های آشفته و پریشان، جایی بود که من سال‌ها به آن وابسته بودم و دوست داشتم در کنار آن لحظاتی را سپری کنم.

هوش مصنوعی: سلطان عشق ما را به نام زازل معرفی کرده است. درویش خوشحال باشد که از این گفته‌ها نگران نباشد، چرا که بزرگی نام و ثروت در گمنامی او نهفته است.

هوش مصنوعی: آن معشوق معنوی که در دل و جان جا دارد، فراموشی گوش‌هایش چه زمانی می‌تواند باعث شود که روز صبح فرا برسد؟