شمارهٔ ۷۸۷

هوش مصنوعی: شب گذشته در ضیافت شادی به خاطر زیبایی تو شمع روشن نکردم و با یاد زلف‌های تو، عود را بر آتش سوزاندم.

هوش مصنوعی: به خاطر جدایی، اشک‌هایم مانند مرواریدهایی از دل شدم و در دامن شب ریخته شد. این اشک‌های گرانبها را از دل خونین خود جمع کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به جز ناله و سوزش در مسیر عشق، من به بلبل و پروانه راه و روش‌های زیادی را یاد داده‌ام.

هوش مصنوعی: شب گذشته مانند شیخ صنعان در درب دینی نشسته بودم و به خاطر عشق به آن دختر ترسا، دین و دل خود را خیلی راحت رها کردم.

هوش مصنوعی: من جام‌های عاریتی را به زیر افکنده‌ام تا بتوانم لباس محبت و دوستی علی را به تن کنم.