شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: چشمان تو همچون دزدی است که دل مرا می‌رباید و زلف‌های تو به عنوان پاداش این دزدی، جان مرا می‌ستاند؛ همان‌طور که دزدان ارزش‌ها را از دیگران می‌برند.

هوش مصنوعی: ترکی که از سرزمین دل من می‌برد، طاقت و قدرت را از من می‌ستاند. نگاه او به تنهایی می‌تواند دیگران را نیز از وجودشان خالی کند.

هوش مصنوعی: از دلربایی و ناز او به سراسر دنیا می‌روم و ستمگری او را با جسارت و بی‌پروا تحمل می‌کنم، زیرا او به قدری سریع و چابک است که بی‌هیچ تردیدی قلبم را به راحتی می‌رباید.

هوش مصنوعی: به او گفتم: کی از این آتشکده فرار می‌کنی؟ او گفت: هندی‌ها به عمد در آتش می‌نشینند.

هوش مصنوعی: زلف او پیچ‌خورده و شکن‌دار است و چشمانش به سوی جان من می‌نگرد. این جادوگر و این دزد، یا مرا می‌کشد یا مرا می‌رباید.

هوش مصنوعی: دل کافر و زردشتی او، ایمان من در دستان اوست؛ خون دلم زیر فشار انگشت اوست و او برای حنا می‌برد.

هوش مصنوعی: آن دختر ترک آذربایجان را در دل خود شعله‌ور کرده‌ام، اکنون نسیم صبح خاکسترم را به دشت می‌برد.

هوش مصنوعی: نرگس زیبا و سرمست او و مویش که مانند زنجیر است، گاهی مرا به میخانه می‌کشاند و گاهی به کلیسا می‌برد.

هوش مصنوعی: شاید به خاطر نگران‌ بودن دل برخی افراد، جانشان از این گرفتاری دور شود و در این میان، به زلف زیبای معشوق دست امید بزنند.