شمارهٔ ۷۸۹

هوش مصنوعی: ما بی‌جهت سال‌ها عمر را به خاطر محبت محبوبان سپری کرده‌ایم، در حالی که درد و رنجی که داریم این است که فقط به فکر درمان آن بوده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما به اندازه‌ای از زیبایی‌های زلف تو در میدان عشق آسیب دیده‌ایم که گویی بارها و بارها ضربه خورده‌ایم، در حالی که هنوز هم به دلبری و بازیگوشی ادامه می‌دهی.

هوش مصنوعی: در این شهر هیچ کودکی نیست که درس عشق ورزیدن به خویش را نخوانده باشد، پس ما این مدرسه را به راهی دیگر آراسته‌ایم.

هوش مصنوعی: ما همانند نوزادانی هستیم که از پستان تغذیه می‌کنند و به ناگزیر با قضا و سرنوشت سر و کار داریم. تا حالا در کودکی چه چیزهایی از شیر گرفته‌ایم، حالا هم باید ببینیم که سرنوشت برای ما چه دارد.

هوش مصنوعی: عشق تو به مانند تاجی زیباست که برای دیگران مناسب نیست. چرا که با خود رازی به همراه دارد که به کفر و خیانت مانند سلیمان می‌ماند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر شور و شوق عشق، خود را به چیزهایی بی‌مورد متهم کرده‌ایم و در نتیجه، ارزش‌های واقعی و عزیز زندگی‌مان را به هدر داده‌ایم.

هوش مصنوعی: به شکل خودجوش و آزادانه مانند یک درویش، لباس تقوا را به دست آورده‌ایم؛ اما در میخانه‌ای که نباید، به اشتباه در حال عیب‌جویی از دیگران هستیم.

هوش مصنوعی: در هوای آن چهره زیبا که از میان مردم رفته، یک دنیا از جان خود را به پای راه دیوانگی‌اش نثار کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: چشمان جذاب و فریبنده‌ات آنقدر قدرت دارد که ما برای زیبایی تو خود را در آتش عشق سوزانده‌ایم.

هوش مصنوعی: عمر خود را صرف زیبایی‌های دلربایان کرده‌ایم و دل خود را بی‌دلیل پریشان ساخته‌ایم.

هوش مصنوعی: ما تسبیح را به دور زلف‌های گیسو می‌چرخانیم و در واقع، کفر را به جای ایمان معرفی کرده‌ایم.