برگردان به زبان ساده
ای خوش آن صیدی که صیاد باورام بود
خنک آنمرغ که باغش شکن دام بود
هوش مصنوعی: خوشا به حال آن کسی که صیاد او را باور داشته باشد و خوشحالتر آن پرندهای است که باغش به دامها شکسته شده است.
هر که لیلی دهدش سر به بیابان جنون
همچو مجنون همه جا وحش باورام بود
هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق لیلی به سرگشتگی بیفتد، همانند مجنون، در هر جایی اسیر احساسات و جنون عشق خواهد شد.
هر که را عقرب زلفت نکند پخته به نیش
گر چو سیماب صد آتش دهیش خام بود
هوش مصنوعی: هر کسی که آسیب زلف تو را تجربه نکند و نتواند آن را به خوبی درک کند، اگرچه مانند جیوه پرشور و آتشین باشد، در واقع ناپخته و بیتجربه خواهد بود.
عشق جانانه کند از حیوان ممتازت
ورنه در کالبد این جان غرض عام بود
هوش مصنوعی: عشق واقعی تو را از دیگران متمایز میکند و اگر این عشق نباشد، زندگی فقط به معنای عمومی و معمولی خود ادامه خواهد یافت.
ای صبا دوش پیام از که رساندی کامشب
بلبل و گل همه را گوش به پیغام بود
هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، شب گذشته از چه کسی پیامی را آوردی؟ شب بلبل و گل هر دو منتظر شنیدن خبر بودند.
کف نفس از سر و جان بایدش ایکعبه عشق
هر که را درحرم تو سر احرام بود
هوش مصنوعی: انسان باید تمام وجودش را در عشق و محبت تو بگذارد، چرا که هر کسی که با نیت خالص و روحی پاک به تو نزدیک میشود، شایستهی ورود به حرم مقدس توست.
مسلم آن نیست که کوشد بنماز و روزه
شیخنا حب علی مایه اسلام بود
هوش مصنوعی: مهم این نیست که کسی فقط به انجام عبادات مانند نماز و روزه بپردازد، بلکه عشق به علی و محبت او اصل و بنیاد اسلام است.
برکن ای دست خدا نقش بتانم از دل
تا بکی خانه تو وقف بر اصنام بود
هوش مصنوعی: ای دست خدا، نقش بتها را از دل من کنار بگذار، تا هنگامی که خانهات دیگر به بتها اختصاص نداشته باشد.
بیم آشفته از رد و قبول ازلست
خلق را گرچه همه وحشت از انجام بود
هوش مصنوعی: نگرانی افراد از تأیید و رد سرنوشت است، حتی اگر همه آنها از پایانی ترس داشته باشند.
خویش را متن بتو بستم بجهان خواه مخواه
سگ کوی علیم در همه جا نام بود
هوش مصنوعی: من خود را به تو وابسته کردم و در این دنیا به هر حال نام تو در همه جا شناخته شده است.
غیرت تو نپسندد که کمین بنده تو
در جهان در بدر از گردش ایام بود
هوش مصنوعی: غیرت تو اجازه نمیدهد که بندهات در این دنیا به حال خود رها شود و در برابر روزگار و مشکلات، گرفتار باشد.
رنج فقرم ببر و گنج مرادم در ده
زان که درویش سرا لایق انعام بود
هوش مصنوعی: رنج فقر را از من بگیر و خواستهام را به من بده، چرا که یک درویش شایستهی پاداش و لطف خداوند است.
