شمارهٔ ۱۲۱۲

هوش مصنوعی: از زیبایی و جذابیت سروها و گل‌ها چه ناز و ادایی دارد! ما هم با داشتن ظاهری شبیه به سرو و گل، احساس خاصی داریم و در دل‌مان شوقی وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که لب‌های تو همچون شکر خوشمزه است، اطراف آن پر از مردم و آرزوهای مختلف می‌شود، همان‌طور که موریانه‌ها و مگس‌ها به گرد شکر جمع می‌شوند و سر و صدا به راه می‌اندازند.

هوش مصنوعی: رقیبان هر شب دور هم جمع می‌شوند و با ساز و آواز شادمانی می‌کنند، اما برای من لذت پنهان زندگی فقط کافی است که یاد چهره زیبایت را به خاطر بیاورم.

هوش مصنوعی: متاسفانه علم و دین و حکمت از من دور شده‌اند و عقل من به خاطر جنونی که دارم، به هر گوشه‌ای از دانایی نمی‌تواند دسترسی پیدا کند.

هوش مصنوعی: به من یک پیمانه بده که از هر دو جهان پر باشد، ای ساقی! زیرا عاشقان از این دو دنیا آزادند و دنیایی دیگر دارند.

هوش مصنوعی: اگرچه صد بار بسوزم و دلتنگ دیدار تو باشم، اما آیا پروانه از سوختن خود نگران است؟

هوش مصنوعی: ای مطرب، در حالی که طبق قوانین موسیقی می‌نوازی، با نغمه‌ات عشق را به جشن دل بخوان، چرا که دل عاشق به ساز و نوا احتیاج دارد.

هوش مصنوعی: برای تو که مثل گل زیبایی، باید شاعری پر احساس به وصف تو بپردازد. واقعاً جز بلبل، چه کسی است که شایسته‌ی گفتن زیبایی‌های گل باشد؟

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی حقیقت نورانی و روشنی را بفهمی، نباید به نظرات افرادی که در تاریکی و جهل به سر می‌برند توجه کنی. بهتر است به دنبال دانشی شوی که از منابع معتبر و روشن نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: در کجای باغ، در زیر سایه درخت سرو، کسی می‌تواند به گلزار بیاید که برای او قامت بلند سرو وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: عشق، موضوعی است که در دنیا بسیار صحبت درباره‌اش می‌شود و اگر کسی به غیر از علی عاشق باشد، این عشق نادرست و ناپسند است. فقط عشق واقعی و پخته به علی است که ارزش دارد.