شمارهٔ ۲۴۸

هوش مصنوعی: ای ماه و خورشید، آینه‌دار زیبایی تو، درخت طوبی هم از نمای جدید و جوان تو شرمنده است.

هوش مصنوعی: به راستی که اگر خضر از آب زلال تو جرعه‌ای بنوشد، حتی چشمه حیوان نیز فراموش می‌کند.

هوش مصنوعی: تو کدام یک از حوری‌ها و پسران بهشتی هستی که من هیچ‌گاه حوری را به زیبایی تو و جوانان بهشتی را به خصال تو ندیده‌ام؟

هوش مصنوعی: تو به اندازه‌ای شیرین و زیبا هستی که نمی‌توانند به درستی از تو بگویند و حتی نمی‌توانند تو را با مثال‌های دیگر توصیف کنند.

هوش مصنوعی: عشق باعث ناراحتی و پریشانی عاشقان شده است و همه به هم پیوسته‌اند و زیبایی‌های ظاهری مانند مو و خط و خالشان دل‌ها را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: اگر در جیب نسیم، بوی خوشی از آن گیسوی محبوب نباشد، چه کسی می‌تواند آن را از وزش نسیم یا باد شمال باز کند؟

هوش مصنوعی: آبرو و ارزش خود را از دست داده‌ام، چرا که نمی‌توانم تصورات تو را از قلبم پاک کنم. حتماً به یاد داری که هرگز نمی‌توانم این خیال را از دل بیرون کنم.

هوش مصنوعی: من همچون شبنم هستم و تو چشمه‌ی خورشید، که جهان را می‌سوزاند؛ حالا چقدر دور از ذهن است که به وصال تو فکر کنم.

هوش مصنوعی: در آن زمان که من در حضور و تحت فرمان تو بودم، چه چیز قابل تصور بود که نمایانگر جلوه‌های عظمت و بزرگی تو باشد.

هوش مصنوعی: فرشته وحی حافظ عشق را در آغوش دارد، اما من نگرانم که جاذبه و نور آن چنان قوی باشد که پر و بالم بسوزد.

هوش مصنوعی: اگر خودت دربارهٔ ویژگی‌هایت صحبت نکنی، دیگران چگونه می‌توانند به کمال و بزرگی تو پی ببرند؟

هوش مصنوعی: اگر تو از جدایی خورشید به شدت غمگین شوی، خوب است که به اندازه ابرها گریه کنی تا همه مردم نیز به حالت غمگین شوند و بگریند.

هوش مصنوعی: اگر عمر انسان بیهوده بگذرد، بهتر است که به جای آن که وقت را صرف مدح علی کنی، آن را در راه عشق و وصالت بگذارید.