شمارهٔ ۱۲۴۴

هوش مصنوعی: اگر در زلف پریشان محبوب، شکاف یا فرو رفتگی به وجود نیاوری، نمی‌توانی به سر و سامان رساندن گره‌های بی‌نظم و درهم آن را انتظار داشته باشی.

هوش مصنوعی: زمانی که تو به زیبا رویی خود توجه نکنی و در دلنشینی و زیبایی طبیعت، همانند گل و سرو، نگذاری، نمی‌توان بلبل و قمری را در آزادی و خوشحالی دید.

هوش مصنوعی: شگفتا که اگر دل عاشق تو هدف تیر قرار گرفت، چه جای تعجب دارد که کوه هم نتواند در برابر اشک‌های تو مقاوم باشد و رخنه‌ای پیدا نکند.

هوش مصنوعی: اگر حتی ایسا یا افلاطون در کنار تو باشند، ولی دردی از عشق داشته باشی و تمایلی به درمان آن نداشته باشی، فایده‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: اگر از آن لب شیرین شیری بشنوی، نکوش که ای خضر در تمام عمر، به سرچشمه حیات نیفتی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که باران نبارد، شب‌ها در سکوت می‌گذرد و چشم ابرها فقط به یاد صبحگاهی است که باید لبخند بزند. ای غنچه خندان، آیا تو لبخند نمی‌کنی؟

هوش مصنوعی: مردم تنها یک واقعه از نوح را به یاد می‌آورند و آن طوفانی است که به راه انداخت. در حالی که اگر لحظه‌ای درنگ کنی و طوفان به پا نکنی، دیگر هیچکس یاد تو نخواهد کرد.

هوش مصنوعی: ای غمزه، تو آنقدر جذاب هستی که حتی در مکان‌های ناپسند مثل میخانه و معبد هم می‌توانی ایمان و اعتقاد را تحت تأثیر قرار دهی و به طریقی آن را به چالش بکشی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو ای عشق با این زیبایی و جلوه‌گری وجود داری، هیچ موری نخواهد بود که نتوانی او را به سلیمان تبدیل کنی.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی جلوه‌ای از حق را نشان دهی و کریم و دست خدا باشی، نباید نسبت به کسی که در سختی و آشفتگی است، احسان و لطفی نداشته باشی.