شمارهٔ ۳۴۸

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام، به آرزوها و خواسته‌هایم وابسته‌ام. اما عشق من، همچون شعله‌ای از شمع، در دل من خاموش شده و دیگر در آنجا نمی‌تابد.

هوش مصنوعی: دل دیوانه، پر از عشق و محبت به ماهروئی است که زیبایی‌اش چنان دلرباست که حتی تابش خورشید هم در برابر او مانند یک ذره در فضا به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: درویش از سختی‌های زندگی شکایت می‌کند، اما آیا کسی می‌تواند از عمر کوتاه خود در دنیا فرار کند؟ حتی اگر به دستور پادشاه هم باشد، هیچ کس نمی‌تواند از زندان دنیا رهایی یابد.

هوش مصنوعی: من از گل و سنبل تو بهره‌مند شدم و این باغ پر از رنگ و عطر شد. اما تو کجایی، ای باغبان که یار ما را تنها گذاشته‌ای؟

هوش مصنوعی: اگر عشق تو همچون سیلی به من فشار آورد، نباید از آن روی بگردانم. که اگر مقدر است که محبت تو را دچارش شوم، چه معنایی دارد که پشت کنم و در امان بمانم؟

هوش مصنوعی: غصه و درد دل من به گونه‌ای است که مانند صدای روح‌نواز نی در می‌آید، وقتی که شب، لبان شیرین من از هم جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: به من زهر بنوشان و از روی آن لب شیرین به من فحش بده، چون زهرم با لبت مانند شهد شیرین است و دشنامت مثل دعایی می‌ماند.

هوش مصنوعی: من به شدت گرفتار عشق محبوبم شدم و دوستانم اگرچه پزشک هستند، نمی‌توانند به من کمک کنند. حتی اگر لقمان حکیم هم بود، درد من بدون درمان باقی مانده است.

هوش مصنوعی: نصیحت کردن دیگران درباره‌ی مشکلات و وضعیت آشفته‌ی دل، بی‌فایده است، مگر اینکه کسی خود به تجربه‌ی عاطفی و ناکامی در عشق گرفتار شده باشد.

هوش مصنوعی: اگر با نگاه شریرانه‌ات پرده‌ها را کنار بزنی، دیگر در پارس هیچ زاهدی باقی نخواهد ماند که خود را پارسا بخواند.

هوش مصنوعی: علی را می‌توانی با دیگران مقایسه کنی و بین آن‌ها نسبتی برقرار کنی، اما اگر بخواهی بوجهل را با مصطفی (پیامبر) مقایسه کنی، نتیجه‌ای نخواهی گرفت.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی گوساله‌ای طلایی را خدایی برای خود بشماری، یا اینکه بخواهی به معجزات بپردازی که در واقع دروغی بیش نیستند؟

هوش مصنوعی: بیا ای موجود زودگذر، خود را به خاک درگاه او بسپار تا از زوال و نابودی تو به دائمی بودن او باقی بماند.