شمارهٔ ۱۱۷۶

هوش مصنوعی: تو همان شمعی هستی که در محفل دوستان می‌درخشی، به شبستان شب آمده‌ای. ای گل، به بلبلان رحم کن و به سمت باغ گل‌ها بیا.

هوش مصنوعی: کنار از ما چه چیزی می‌خواهی بگیری، در حالی که خودت آلوده هستی. تو مثل دریا هستی، پس چه فکری می‌کنی؟ یک موج به دامن خود بزن.

هوش مصنوعی: عهد و پیمانی که با من داشتی را شکستیم و با کسی دیگر ارتباط برقرار کردی. تو که پیمان‌شکن هستی، بیایید دوباره به پیمان بازگردیم و نوشیدنی‌ام را از پیمانه تو بگیریم.

هوش مصنوعی: دل و ایمان را از من گرفته‌ای و حالا با جان‌های بی‌رمق و ناتوانم، ای خدا، دوباره برای گرفتن جانم بیا.

هوش مصنوعی: مردم برای من از پرنده‌ای که سفر کرده و از دیدگانم دور است، صحبت می‌کنند. آن‌ها می‌خواهند تو به جای او بنشینی و به شکل یک انسان رفتار کنی.

هوش مصنوعی: شما به سرعت مانند ماهی حرکت می‌کنی و در هر مکانی یک شب اقامت می‌کنی. در زمان شکوه و عظمت، ای ماه درخشان، به کاخ خود بیا.

هوش مصنوعی: از چشمانم دوری می‌کنی، چون ممکن است برگردی و از آنچه در دل دارم خبر بگیری. اگر می‌دانستی که درد و غم من در سینه‌ام پنهان است، شاید باز می‌گشتی.

هوش مصنوعی: تو آن مروارید نایاب هستی که مرا دیده‌اید. ای زیبا، از دست انسان‌های خاکی فرار کن و به سمت دریا عمان برو.

هوش مصنوعی: پزشکان در تلاش هستند که مرا درمان کنند، اما می‌دانم که درد من خود دارویی برای جانم است. ای درد جان‌پرور، برای رفع این درمان به سراغم بیا.

هوش مصنوعی: امشب با صدای زیبا و آهنگی دلنشین، شعری درباره حیدر را برای عیش و شادی عاشقان بخوان.

هوش مصنوعی: دلشوره‌ای دارم به خاطر زیبایی‌های او که هرچه بیشتر به آن فکر می‌کنم، بیشتر درهم می‌آیم. اگر تو هم می‌خواهی از این دلشوره بیشتر و بیشتر بشوی، به زلف پریشان او نزدیک‌تر شو.