شمارهٔ ۱۰۶۷

هوش مصنوعی: کسی که از چهره‌اش مانند شمع نور و روشنی می‌تابد، همچون درخت سرو در میان گل‌ها و باغ‌ها زیبا و دلنشین است.

هوش مصنوعی: من به خاطرات زیبای تو و زلف‌هایت فکر نمی‌کنم و از گل‌ها و خود را نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: عارف آن کسی است که دیگر دل به دنیا نمی‌دهد و روح او بی‌حرارت عشق در جسدش باقی مانده است.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانی به سوی او بروی، در حالی که در بند نفس و خواسته‌های خودت هستی.

هوش مصنوعی: بر سر خیابانی که تو در آن هستی، بودن کسی مثل من که گدا و کم‌ارزش است، شرم آور است.

هوش مصنوعی: در زبان تو، آنچه که قبلاً فقط تصور و گمان بود، به یقین و یقین‌داری در نظر عقل تبدیل شد.

هوش مصنوعی: بدن من در حال رنج و سختی است تا روح من به حالت مطلوبی برسد. همه وجود من باید برای عاشقان و محبوبان شایسته باشد، نه فقط به بدن من.

هوش مصنوعی: با کمک دو زلف سیاه یوسف، دل را در دل چاه بینداز.

هوش مصنوعی: آیا می‌توانی از دامی که او به وجود آورده، رهایی یابی، وقتی تمام وجودت به ترفندها و فریب‌ها وابسته است؟