شمارهٔ ۱۰۳۴

هوش مصنوعی: در اینجا مصیبت و بلا به حدی افزایش یافته که هم در آسمان و هم در زمین تأثیرات شومی به جا گذاشته است.

هوش مصنوعی: مواظب باش، ای دلاور، از اشک‌های من که به مانند سیلابی است که کوه‌ها را به دشت می‌رساند.

هوش مصنوعی: اگر چشمانم آبی نبود، پس چرا دلخوشی و آرامشم را در دریا جستجو می‌کردم؟

هوش مصنوعی: چشمان تو در حال مستی شب را با خبر کرده‌اند که بر لبه ی کاسه شراب نشسته است.

هوش مصنوعی: مانند پروانه‌ای که از جان خود بی‌خبر است، کسی که از عشق و محبوبش نمی‌هراسد و برای او بی‌پروا می‌جوشد.

هوش مصنوعی: از تو خورشید نور می‌گیرد و من به خاطر این هنر تو، حیران و شگفت‌زده‌ام.

هوش مصنوعی: از این درد پنهان که مثل شمع درونم را سوزانده، آتش از سر تا پا وجودم را فرا گرفته است.

هوش مصنوعی: از سنگ‌های سخت و بی‌ارزش نقره بیرون می‌آورند، پس چرا در مکان تو این سنگ‌های سخت را نگه داشته‌اند؟

هوش مصنوعی: اینکه مجنون به دنبال لیلا می‌گردد بی‌فایده است، زیرا عشق و یاد او همه جا، حتی در کوه‌ها و دشت‌ها، حاضر و قابل مشاهده است.

هوش مصنوعی: ببین چه کسی به چشمانت اجازه داده که درباره زیبایی‌ات تصمیم بگیرد که چهره‌ات از خط زیبای طغرا جدا شده است.

هوش مصنوعی: عشق و شیفتگی به زیبایی و جذابیت موهای تو باعث شد که از آرامش خود فاصله بگیرم و دچار آشفتگی شوم.

هوش مصنوعی: مکانی در خاک طوس که مرز بین دنیا و آخرت را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: کسی از شدت حسرت به سرش می‌زند و با دست دیگرش دامنِ مولایش را می‌گیرد.