شمارهٔ ۱۱۸۷

هوش مصنوعی: امشب که به وصال محبوب رسیده‌ام و خوشحالی از این بابت دارم، خوب است که در مورد بخت بد و ناکامی‌ها صحبت نکنم.

هوش مصنوعی: اگر از دست دوست نوشیدنی بگیری، شیرین است، اما اگر در عشق محبوب به خواری گرفتار شوی، باید تلخی را بپذیری.

هوش مصنوعی: بلبل در فصل گل، چه نیازی به ناله و فریاد دارد؟ در روز وصل و پیوند، بی‌جا و نامناسب است که شلوغی و بی‌قراری ایجاد شود.

هوش مصنوعی: من زیبایی و جذابیت تو را مانند گلی می‌بینم که با زلف‌های کج تو درخشش خاصی دارد؛ گویی سنبل و عطر گل را به زیبایی تو می‌افزاید.

هوش مصنوعی: ای ابر بهاری که در آستینت آب دریا نهفته است، شاید بر زمین‌های تشنه باران باری و رحمت نازل کنی.

هوش مصنوعی: جز میکده که مکانی برای امید و دلگرمی ماست، از زمین هیچ‌گاه بوی امیدواری نشنیده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر دیگران به خاطر اعمالشان در قیامت درخشان و سرافراز باشند، من در آنجا به خاطر گناهانم سرم را پایین می‌اندازم و از شرم و خجالت احساس ناتوانی می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، به خاطر باده‌ای که عقل را می‌سوزاند، مرا در آغوشت بگیر تا بتوانیم نشانه‌ای از هوشیاری را بکشیم.

هوش مصنوعی: من نه ثروتی دارم و نه قدرتی تا بتوانم به سوی تو بروم، بنابراین بر زمین حیدر می‌افتم و با ناله و زاری دل خود را به تو می‌سپارم.

هوش مصنوعی: ای گروه همراه، از درگاه علی دور نشوید، زیرا در این مکان، تواضع و فروتنی به ظهور رسیده و بر روی زمین نمایان شده است.