شمارهٔ ۱۲۳۶

هوش مصنوعی: کسی را می‌جویم که از سفر برمی‌گردد و به من خبر دهد. خوشحالم آن روزی که تو را ببینم که از در وارد می‌شوی.

هوش مصنوعی: افراد نمی‌توانند تو را آن‌طور که هستی ببینند؛ زیرا تو به آن‌ها جلوه‌ای چشم‌نواز می‌دهی و در نگاه آن‌ها به‌ظاهر زیبا و جذاب به نظر می‌آیی.

هوش مصنوعی: شادی و خوشحالی از پیوند زلیخا و عزیز در مصر، یوسف هم نگران است که چه زمانی به دیدار پدرش خواهد رفت.

هوش مصنوعی: مانند شمع، جانم را با تمام وجودم در دستان تو قرار می‌دهم تا صبح، اگر بدانم که تو در هنگام سحر به دیدنم می‌آیی.

هوش مصنوعی: از درخشش زیبایی تو، دل من مانند یک ظرف پر از عشق است. هرچند در نگاه دیگران ممکن است تو را به صورت یک آتش سوزان ببینند.

هوش مصنوعی: ای کسی که دل را با نگاه دلربایت قفل کرده‌ای، اگرچه دنیا با تمام زخم‌ها و مشکلاتش به جنگ تو بیاید، تو با پیروزی و موفقیت خواهی آمد.

هوش مصنوعی: ای آفتاب، زمانی که به دو زلف او که مانند چوب‌های چوگان به هم بافته شده‌اند نگاه می‌کنی، وصفی از زیبایی او را در میدان عشق می‌یابی.

هوش مصنوعی: چطور می‌توانی به وصالی برسی که نمی‌توان آن کمر را حتی در خیال تصور کرد؟

هوش مصنوعی: در مسیر عشق به کعبه، مشکلات و خطرات زیادی وجود دارد، اما وقتی به آنجا می‌رسی، باز هم با مقام و سختی‌ها به آنجا می‌روی.

هوش مصنوعی: مثل فردی سرگردان و پریشان، به سفر در دشت و بیابان برو. چون به دیدار و احترام پادشاه و مردم می‌رسی، این رفتار را در پیش بگیر.

هوش مصنوعی: مالک سرزمین‌های ممکن، علی است که والی طوس است. تو زمانی که به آنجا می‌روی، مانند مس هستی و وقتی برمی‌گردی، مانند زر می‌شوی.