شمارهٔ ۴۹۲

هوش مصنوعی: در دل من آتش شدیدی روشن است، مانند آتش نمرود که به سوی خود می‌کشاند. اما این آتش مانند شمعیست که دود آن به آرامی به هوا می‌رود و از آن کم می‌شود.

هوش مصنوعی: آن شخص که به خاطر اشک من از من دوری کند، بداند که این اشک به river و دریا می‌ریزد.

هوش مصنوعی: دلش مانند آینه پاک و زلال است و اگرچه در می و رندی غرق شده، اما همچنان عاری از آلودگی است.

هوش مصنوعی: ای زاهد، مراقب باش که عمل به شرک، تو را به خیانت می‌اندازد. نگاه کن به تاجر زر، که قلبش پر از فریب است و در حال از دست دادن طلاهایش می‌باشد.

هوش مصنوعی: نه به دنبال نعمت‌ها هستم و نه از عذاب‌ها نگرانم، بلکه فقط به عشق تو و رضایتت توجه دارم و با همین حال خوشی پیش می‌روم.

هوش مصنوعی: او هیچ نشانی از عشق و محبت در دلش ندارد، و اگر کسی از کوی تو برود، یعنی به تو توجهی نداشته باشد، تنها عواقبش بدنامی او خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر کسی که صدای بربط عشقش در گوشش می‌پیچد، باید بداند که از کدام مسیر می‌آید که چنگ، نی و عود در آنجا نواخته می‌شود.

هوش مصنوعی: شخصی که با شوق و انرژی به سمت کعبه می‌رود، در حالی که دچار نادانی است و نمی‌داند که حقیقتاً در مسیر درست حرکت می‌کند یا خیر.

هوش مصنوعی: افراد پریشان و نا آرام، گناهان بیشتری دارند که قابل شمردن نیست، اما روح آنها به سوی بخشش و نعمت می‌رود.

هوش مصنوعی: حیدر با مقام و ولایتش، مانند گلی در آتش نمرود، از شادابی و خوشحالی خلیل (ابراهیم) می‌درخشد و به سوی مقصد خود می‌رود.

هوش مصنوعی: کسی که هیچ خدمتی به معبود خود نکرده و دستش خالی است، چگونه می‌تواند از صاحب کرم چیزی درخواست کند؟