شمارهٔ ۱۱۱۳

هوش مصنوعی: من نمی‌گویم تو چقدر زیبا و دل‌نشینی، که مانند گلی در میان باغ می‌درخشیدی، و زمین و آسمان به خاطر وجود تو زیباتر شده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر ماهی چرا روی زمین نشسته و سخن می‌گوید، و اگر درخت سروی چرا با قامت باریک و خوش‌حالت در حرکت است؟

هوش مصنوعی: من در زیبایی تو غرق شده‌ام، طوری که نمی‌توانم خودم را از تو جدا کنم. اگر ممکن است، شمشیر را بر سرم بزن تا شاید بتوانم تو را بشناسم.

هوش مصنوعی: اگر زندگی‌ام به خاطر داشتن یک لحظه وصل با او باشد، پس به راستی عمرم به اندازه‌ی زمانی است که ابر بر آسمان می‌گذرد.

هوش مصنوعی: بیا، من از عیوب تو سخن نمی‌گویم، حتی اگر به پیمان‌ات وفا نکنی و بی‌محبتی کنی. اگر هم به کسی دیگر محبت کردی و عهد من را شکستی، برای من مهم نیست.

هوش مصنوعی: به چه چیز غمگین باشم، ای پروانه، وقتی که در این مهمانی شعله‌ای از تو نیست؟ چه اهمیتی دارد اگر جانم از دست برود، چون تو در میان منی.

هوش مصنوعی: تو مانند خط سبز زیبایی و زلف‌های تو تاریکی و پیچیدگی‌های عمیق است. همانا، ای لب شیرین، تو نماد زندگی جاویدان هستی.

هوش مصنوعی: من هم مانند سگی شدم که استخوان خود را در کوی محبوبش رها کرده‌ام و آن را فراموش کرده‌ام، فقط به خاطر اینکه او را ببینم و به سوی او کشیده شوم.

هوش مصنوعی: شمع و آتش در دلش از گریبانش بیرون می‌آیند، چون جانش آرام نیست. چرا که این آتش عشق درونش پنهان مانده است.

هوش مصنوعی: هر جا که باغی ببینم، می‌توانم به سراغ آن بروم، زیرا آن گل خاصی که نمی‌توان نام برد، از گلستان خودش است.