شمارهٔ ۱۱۹۴

هوش مصنوعی: در تمام جهان، به نوعی، نشانه‌ای از زیبایی و شکوه وجود دارد. در هر صبح، مانند عیدی تازه، و در هر شام، پیوندی خاص و دوست‌داشتنی میان همه چیز برقرار است. شمعی که نورش به همه می‌تابد، مسأله‌ای عمومی و جهانی است.

هوش مصنوعی: مانند حالتی طبیعی که به سلیقه‌ای خاص وابسته است، همچون درخشندگی رنگی زیبا به چشمی جذاب، چون روحی که به آرامی در تن جاری است، و نیز مانند لذتی نهان که در دل یک آرزو پنهان است.

هوش مصنوعی: در هر شکلی زیبایی وجود دارد، در هر مفهومی لطافت و شگفتی دیده می‌شود، در هر نگاهی پذیرش و قبول وجود دارد و در هر خصوصیتی کمال و تمامیت حس می‌شود.

هوش مصنوعی: من در توصیف ویژگی‌هایت ناتوانم و نمی‌دانم ذات تو چیست، آیا تو نوری خالص هستی، روحی خالص یا فرشته‌ای یا ماه، کدام یک از این‌ها هستی؟

هوش مصنوعی: در یک حالت سرخوشی شبیه به مستی، صدای نای موزون و دلنشینی را می‌شنویم که مانند نغمه‌ای از گل‌ها و درختان سرو در باغ، در تابش آفتاب و در نور ماه به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: در اینجا به توصیف حالتی از شادی و سرمستی پرداخته شده است. شخصی در حال لذت بردن از زندگی است و به دنبال زیبایی و شادی در جمع مستان است. او در جست‌وجوی آن است که چه چیزی او را بیشتر به حال خوش می‌آورد، آیا آن شراب است یا جامی دیگر. این حالت نمایانگر عشق به زندگی و زیبایی‌های آن است.

هوش مصنوعی: وقتی که صدای طبل به گوش می‌رسد، مانند یک کاسه‌ی پرشور همیشه در حال جوش و خروش است. ای صوفی، برای اینکه خود را از خامی نجات دهی، باید مثل می‌ای که در آتش پخته می‌شود، دچار تغییر و تحول شوی.

هوش مصنوعی: در راه عشق، داشتن نام نیک به معنای بدنام بودن است. اگر تو هم بدنام هستی، خوشحال باش، زیرا در نهایت عشق و آشفتگی آن باعث می‌شود که نام نیک به تو تعلق بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر فرشته‌ها هم به خدمتت بیایند، باز هم غلام تو هستم. حتی اگر در جمع بندگان حیدر (علی) قرار بگیرم، همچنان خادم تو خواهم بود.