شمارهٔ ۶۹۷

هوش مصنوعی: عشق، تو را سپاس که مرا از دام هوس نجات می‌دهی. ای پشتیبان و راهگشا، تو می‌توانی مرا از بندهایی که مرا محاصره کرده‌اند آزاد کنی.

هوش مصنوعی: هر جا که زیبایی و نور وجود دارد، مثل پروانه‌ای به آن مکان می‌روم و به دور آن می‌چرخم. اگر جایی لب‌های شیرینی باشد، من هم در آنجا حضور پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرجا که یوسف مصری حضور دارد، زلیخا نیز به او تعلق دارد و در هر سو که موجودی زیبا و دلربا همچون لیلی هست، من نیز آنجا هستم و در واقع به نوعی ارتباط دارم.

هوش مصنوعی: افرادی هستند که من را ستایش می‌کنند و من چنین و چنان هستم. وقتی به راستی به دنیا نگاه کنی، هیچکس برای من اهمیت ندارد.

هوش مصنوعی: من در حالتی شبیه زاغی هستم که صدای بلبلان را در بهار پخش می‌کند، اما در واقع در دل زمستان و در خنکای خزان زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر جا که درخت سروی با قامت بلند و زیبا وجود داشته باشد، من هم مثل یک پرنده فاخته به آنجا می‌روم، و هر جا که گل لاله‌ای باشد، من هم مثل خار و دشمن در آنجا حضور دارم.

هوش مصنوعی: یک سوارکار با لطف و محبت کسی توانسته‌ام، اما وقتی در میدان تلاش و خواسته‌ها به میدان می‌آیم، احساس می‌کنم که به بن‌بست رسیده‌ام و توانایی لازم را ندارم.

هوش مصنوعی: من با افتخار می‌گویم که در جمع عاشقان، من به حقیقت در راس همه قرار دارم و در مرکز توجه بقیه هستم.

هوش مصنوعی: من هیچ کار نیک و درستی ندارم جز دروغ و فریب، مگر اینکه محبت علی در قلبم به هم بریزد و دلم دچار آشفتگی شود.