شمارهٔ ۳۶۷

هوش مصنوعی: اگر کسی عشق پنهان خود را به زبان بیاورد، همچون شمعی خواهد بود که آتش وجودش نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: باغبان از حال گل‌ها باخبر می‌شود و اگر گلچین در دلش غم یا فریاد باشد، پرنده‌ای به او پیام می‌آورد.

هوش مصنوعی: هر کسی که طوفان عشق تو را ببیند، باید بگوید حاشا، زیرا او از دریا به سمت خشکی می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کسی که در عشق به دوست محو و فنا شود و از خود چیزی نداشته باشد، نه از او نامی می‌مانی و نه نشانه‌ای از وجودش پیدا می‌شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که هدف تیر و نیزه توست و کسی قصد خونریزی دارد، من چشمان تو را نمی‌توانم ترک کنم.

هوش مصنوعی: بخشی از شادی و خوشحالی‌ام به خاطر زیبایی ابرو و مژه‌ات است، به طوری که دلم بسوی تو مانند تیر و کمانی به رقص درمی‌آید.

هوش مصنوعی: اگر شکارچی، چاشنی تیر و کمانش را برباد دهد، جانش را به خطر انداخته و به دنبال همان تیر و کمان می‌شتابد.

هوش مصنوعی: همه می‌دانند که من به خاطر زیبایی چشمان تو جان سپرده‌ام، هرچند که تیر نگاه تو به‌وضوح نمایان نیست.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم با قدرت عشق به یکی از آنها حمله کنم، می‌توانم به راحتی هر دوی این جهان را تحت کنترل بگیرم.

هوش مصنوعی: من کی هستم که درباره‌ی ذات تو صحبت کنم؟ زیبایی تو آن‌قدر برجسته است که هرکسی با دیدن تو می‌تواند آن را توصیف کند.

هوش مصنوعی: آتشی وجود داشت که داستانی از آن به قلمی نامنظم نوشته شد و از سر آن بخار و دود بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: هر کسی را که تو بنده و بندگی کنی، آنچنان است که نشان از بزرگی و مقام او از محدودیت‌های دنیوی و جسمی‌اش فراتر می‌رود.

هوش مصنوعی: ای مولای من، چه ضرری دارد اگر سگ خود را بشماری، چرا که او روز و شب به درگاه تو می‌آید.