شمارهٔ ۱۱۶۶

هوش مصنوعی: اگر زندگی بدون تو لازم باشد، بهتر است که بروم. بودن در این دنیا بدون تو، از مردن بهتر نیست. زندگی با تو معنا دارد و بدون تو، هرگز ارزش نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: به سمت خاک پای تو می‌روم، زیرا افرادی که دلشان با توست، در زندگی متوجه مرگ من هستند و در حالی که من مرده‌ام، زندگی‌ام به جاودانگی می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی آن ماه در جمع من نرفت، محفل دلم تاریک شد. ای ماه، نکن تابش نور خود را به من بدهی که ستاره‌ای دیگر نتابد.

هوش مصنوعی: ای بت‌پرست زشت‌خو، خداوندی از او نمی‌آید. عمری که به بیهوده‌پرستی و بندگی بت‌ها گذراندی.

هوش مصنوعی: در دل darkness ناشی از دوری و جدایی، از تو ای آب حیوان (منبع حیات) خواستارم که به من کمک کنی. ای خضر، که در راهنما بودن معروفی، ما را در این وضعیت ناامیدی یاری کن.

هوش مصنوعی: هرچند که عمر خضر به بلندای تاریخ است و هیچ بهایی در دنیا نمی‌تواند با زندگی او برابری کند، اما بدون دوست هیچگونه ارزش و ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: تو رفتی و جانم از تن خارج شد، بازگرد که مانند روح در بدنم از حضور تو شاداب می‌شوم. می‌ترسم برای نذر و احترامی که دارم، شرمنده تو شوم.

هوش مصنوعی: من بذر امیدی را با دل پذیر و نگران کاشته‌ام تا میوه‌اش را بگیرم. ای اشک‌های چشمت، امیدوارم که باران رحمت تو بر من بریزد.

هوش مصنوعی: من با شجاعت به پیش علی می‌روم تا از بی‌رحمی بت‌ها رهایی یابم و از او درخواست سخاوت کنم تا دوباره زندگی‌ام را به من ببخشد.