شمارهٔ ۸۹۱

هوش مصنوعی: من ادعا می‌کنم که عاشق هستم، اما دعاهایم بی‌نتیجه مانده‌اند. تو رفتی و من تنها مانده‌ام، وای به حال من و وفاداریم.

هوش مصنوعی: دل دیگر از شادی و خوشی خالی شده است و باغ دل که پر از زیبایی‌ها بود، دیگر چیزی ندارد. فصل بهار رفته و اکنون خزان فرا رسیده است. خداوند نقشه‌اش چیست؟

هوش مصنوعی: وقتی که وجودم هنوز در حال نوسان و تغییر است، چه نیازی به این است که باد صبا مرا به سوی قافله ببرد؟ فقط دعا و آرزوی من را با خود ببر.

هوش مصنوعی: مردم شما را به گریه وا می‌دارند و از نظر من خارج می‌شوید تا اینکه ماجرای من را با هیچ‌کس به طور آشکار مطرح نکنید.

هوش مصنوعی: در صبح زود، ناله‌ای وجود دارد که به دل نزدیک است. من نامه‌ای از دل را به او می‌فرستم و این پیام را با کمک بادهایی که نرم و سریع هستند، به او می‌رسانم.

هوش مصنوعی: اگر دم از عشق بزنی، جاذبه‌ات از درون، همه را به سمت خود می‌کشاند. اگر شبی در جمع باشی، صدای من را نخواهی شنید.

هوش مصنوعی: در دل عاشقانه‌ام، از دل خواستم که گواهی بدهد. کسانی که به عشق من شک دارند، چهره‌ام، اشک‌هایم و آه‌های من، شاهدی بر ادعای من هستند.

هوش مصنوعی: آه، خلیل چه زمانی می‌تواند به خاطر چنین جایی احساساتی بکند که بت فارسی از دل پارسای من تقدیر کند؟

هوش مصنوعی: فقط از علی امید و ترس خود را برنگیر، چرا که تمام آرزوها و نگرانی‌های من به او وابسته است.