شمارهٔ ۹۶۹

هوش مصنوعی: دل غمگین من به یاد لبان سرخش که همچون لعل می‌درخشند، در آرزوی یک لحظه شادابی و مستی است که بی‌خبر از دنیای دور و برم باشد.

هوش مصنوعی: اگرچه عارف و عامی (عالم و نادان) هر کدام برداشت‌های متفاوتی از سخنی دارند، اما در واقع هر دو از یک نقطه شروع می‌کنند و در نهایت به یک کلام واحد می‌رسند.

هوش مصنوعی: دل من وقتی سرکش شد، مانند دو گیسویی که به بند عشق بسته شده، تحت تاثیر قرار گرفت. این حالت مثل این است که یک اسب را با دو لجام کنترل کنیم.

هوش مصنوعی: اگرچه من تو را به نام حور یا پری صدا زدم، اما بهتر است که به یاد داشته باشی که دوست واقعی و همراهم، شخصی است که از نکات و اسرار آگاه است و نام آن دو را به خوبی می‌داند.

هوش مصنوعی: چهره تو برای من مانند صبحی است که بر زلف‌های تاریک شب می‌تابد. تو در میان عاشقان، صبح و شام را یکی و دو می‌سازی.

هوش مصنوعی: بدیده و دل من در خم ابروی کج تو جای دارد، اگرچه دو سر دارد، اما تیغی که نیامد یکی است.

هوش مصنوعی: اگر روز قیامت شکل و زیبایی محبوب نمایان شود، وای بر حال مردم در آن روز که در قیامت خواهند ایستاد.

هوش مصنوعی: من به خاطر زهر غمناک آن دو چنگال گیسوان زنده، در حالتی هستم که نمی‌توانم از دام عشق رهایی یابم، زیرا یکی شکار است و دو دام به دورش کشیده شده‌اند.

هوش مصنوعی: در ماه رمضان، به خاطر دوری تو، روز و شب را در حال روزه‌داری سپری می‌کنم و به دنبال راه‌حلی هستم تا این وضعیت را تغییر دهم.

هوش مصنوعی: این زمین و آسمان نتیجه و میوه خلقت مرتضی (علی علیه‌السلام) است. هیچ‌کس در جهان نشنیده که کسی به‌طور همزمان زاده شود و نامش دو نفر باشد.