شمارهٔ ۱۲۱۵

هوش مصنوعی: ای زاهد، تو از آب میخانه دوری می‌کنی و با دوری‌ات، به عوض راست‌گویی، به فریب‌کاری و ریاکاری رو آورده‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی که لیوان پر از شراب سنگین را پر می‌کنی، دل را مثل یک قایق سبک بر روی امواج فتنه به حرکت درمی‌آوری.

هوش مصنوعی: با چشمان فریبنده‌ات می‌توانی دل را به دام بیندازی و روح را که جان دارد، اسیر زیبایی موهای دلنشینت کنی.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، ساز بزن و نغمه‌ای دل‌انگیز سر بده، چرا که اگر بخواهی آهنگی از عشق و لذت بگذاری، باید به احساسات عاشقان توجه کنی.

هوش مصنوعی: از زلف یار به خاطر می‌رسید که باده خوشبو و دل‌انگیز می‌نوشیم و به واسطه آن حس خوب، گل‌های زیبا را می‌بوئیم.

هوش مصنوعی: وقتی نام رقیب را از آن لب شیرین می‌شنوی، انگار که زهر تلخی از جادوی شیرینش می‌نوشی.

هوش مصنوعی: به زلف تو آویخته‌ام و سرم در هم است. اگر می‌خواهی بفهمی، مثل مرغی که به آویز آویزان شده است، به این حالتی که من دچارش شده‌ام نگاه کن.

هوش مصنوعی: با یک نگاه خود باعث شده‌ای که خون مردم عراق و فارس بر زمین بریزد، و تو حالا با آهنگ خود به سمت تبریز می‌روی.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه تو در عشق و علاقه به بتان و مجسمه‌ها گرفتار شده‌ای، اما در عین حال نام علی و خاندان او را نیز به نیکی می‌گویی.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانی علی را ستایش کنی در حالی که زبانت ناتوان است؟ آیا وصف دریا را می‌توان با یک قطره کوچک بیان کرد؟