شمارهٔ ۱۰۶۶

هوش مصنوعی: ای ساقی، به کجا می‌روی؟ آن نوشیدنی را به من بده تا با حال مستی، لباس دنیایی بودن را کنار بگذارم.

هوش مصنوعی: زنّار را کنار بگذار، تسبیح را بینداز و لباس زهد را بسوزان، به میکده عشق بیایید، زیرا از همه قید و بندها رها شده‌اید.

هوش مصنوعی: از روزی که عشق تو در دل من جا گرفته، تمام تفکرات و ایده‌هایم تحت تأثیر آن قرار گرفته و از فکر و خیال به حالت جدیدی تغییر یافته است.

هوش مصنوعی: من به قولی که داده بودم عهد بستم که در عشق، با دقت و احتیاط رفتار کنم، اما تو دوباره بازگشتی و این شکستن شیشه توبه‌ام نشان دهنده شکست عهد من است.

هوش مصنوعی: از نگاه ناز و دلربایت، چه تأثیراتی بر دل من گذاشتی. دیشب نمی‌توانم بگویم که چه حالتی داشتم، ای معشوقی که به خاطر زیباییت سرمست هستی.

هوش مصنوعی: ای دل، تو چقدر زیبا به زنجیر عشق پیوسته‌ای! واقعاً تو به خوبی از بندهای وابستگی‌ها رها شده‌ای.

هوش مصنوعی: گفتم مثل سوسن، زیبا و دل‌نواز، تو را توصیف می‌کنم، اما مانند غنچه‌ای که لب‌هایش بسته است، نمی‌توانم چیزی بگویم.

هوش مصنوعی: حریفان هر وعده‌ای که داده‌اند، زیر پا گذاشته‌اند، اما من هیچ‌گاه وعده‌ واقعی و حقیقی عشق را تجربه نکرده‌ام.

هوش مصنوعی: دلتنگی و ناراحتی ام را در جستجوی معشوق در هر کجا نشان می‌دهم، اما نشان او در درون خانه پنهان است و تو نسبت به آن بی‌توجهی کرده‌ای.

هوش مصنوعی: وقتی به خانه عشق وارد می‌شوی، دیگر نمی‌توانی بت‌ها را ببینی و به هیچ‌کدام از آن‌ها احترام نگذاری.