شمارهٔ ۸۲۴

هوش مصنوعی: به خاطر زلف آن دختر کافر، دین و دل خود را فدای او کردم. صلیب و تسبیح زاهد از یادم رفته است.

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که من از این وابستگی و قید و بند به خود می‌فخر م‌کنم و آرزو دارم که روزی نرسد که صیاد (یا کسی که مرا اسیر کرده) به راحتی بتواتد مرا آزاد کند. در واقع،‌ شاعر به اهمیت آزادی و ارزش آن برای خود اشاره دارد و می‌گوید که این وابستگی زیبایی خود را دارد و برای او محترم است.

هوش مصنوعی: اگر محبوبم شیرین نباشد، من به دنبال چیزی هستم که شیرین باشد. در بیستون، عشق من مانند فرهاد همیشه پابرجاست.

هوش مصنوعی: از اشک‌هایم آتشی به خاکم زده شد و بخت من به بدترین شکل ممکن تغییر کرده است. مانند کوهی ایستاده‌ام و جدایی تو مرا همچون کاهی به باد داده است.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، بارها در مکتب‌ها درس عشق را آموختم و مانند مجنون در زمان خودم، استاد عشق شدم.

هوش مصنوعی: باغی از اشک به دنبال هم، صبر من را به تلاطم انداخته است؛ آرامش در دل من کجا مانده وقتی که پایه‌ام در آب گم شده است.

هوش مصنوعی: ای باغبان، به خود نناز که من از قید و بند سرو تو رها نیستم؛ زیرا به خاطر عشق و خدمت به او، خودم را آزاد می‌دانم.

هوش مصنوعی: من به کوثر (نهر بهشت) نیاز ندارم و تشنه نیستم. فردا به جایی می‌روم که میفروشان هستند، تا اینکه خضر (پیشوای صالحین) مرا راهنمایی کند.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، هیچ اضطرابی ندارم، اگر فقط یک جرعه از شراب می‌نوشیدم، آرامش خاطر را از پیر میخانه دریافت می‌کردم.

هوش مصنوعی: ستایشگر علی در بی‌قراری و فقر، چه نیازی به مدح دارد، اگرکه او همواره درگاه حیدر (علی) را در نظر بگیرد، نه تنها درویش و فقیر، بلکه حتی کسانی که در صفات برجسته هستند.