شمارهٔ ۶۸۲

هوش مصنوعی: خاک شیراز هرچند به من آسیب می‌زند، اما نمی‌توانم از این سفر عشق دل بکَند.

هوش مصنوعی: هرچند که به دلیل پیری و ناتوانی، قامت من خم شده است، اما همچنان به سوی او با شوق و اشتیاق حرکت می‌کنم؛ مانند تیری که به سمت هدفش پرتاب می‌شود.

هوش مصنوعی: چرا سرنوشت ما را به این حال درآورده که شبی را بدون هم نمی‌توانیم بگذرانیم، حتی اگر زمان و زمانه کاری با ما داشته باشد؟

هوش مصنوعی: من به خودی خود به مقام تو نمی‌رسم؛ پس بگو تا حلقه زلفت را به گردن بزنم و زنجیر عشق تو مرا ننجنید.

هوش مصنوعی: زلف کجت منزل درخواست‌کنندگان شده است. به من، که دیوانه‌ام، بگو ببینم تدبیرم چه بود؟

هوش مصنوعی: اگرچه بین من و لیلی فاصله‌ها و موانع زیادی وجود دارد، اما من مجنون هستم و حتی اگر چشمانم را از او برگردانم، نمی‌توانم او را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: ای محبوب من، من در کوی تو محرم و آشنا هستم. اگر نگاهی به من بیندازی و در آن اشتباهی ببینی، با این حال حاضرم جانم را فدای تو کنم و از خطای خود بگذرم.

هوش مصنوعی: اگر به من نصیحت کنند که از دنبال دوست نروم، قسم به خدا که هرگز از کسی نصیحت نمی‌پذیرم.

هوش مصنوعی: اگر بخت به من روی خوش نشان دهد، به سمت تو می‌آییم و اگر مرگ در کارم تأخیر بیندازد، چهره زیبایت را می‌بینم.

هوش مصنوعی: به من آرامش و امیدی بده، مثل صدای آهی که در صبح زود می‌فرستم، چرا که نمی‌خواهم تو بر این ناله بی‌اثر من بخندی.

هوش مصنوعی: فقط یک اذان بیشتر نخواندم قبل از اینکه از اینجا بروم. اگر گوش فرا دهد، از هر سو می‌شنود که مرا طرد کرده‌اند.

هوش مصنوعی: من دیگر از سر زلف معشوقه‌های زاهد شهر نمی‌توانم دل بکنم، بگو تا مرا از دین بیرون کنند.

هوش مصنوعی: اگر جان من هم آشفته و پریشان شود، عشق علی همچنان باقی است؛ چرا که دوستی او در من به قدری عمیق است که با شیر مادر در هم آمیخته است.