شمارهٔ ۶۸۷

هوش مصنوعی: ای زیبای رومی با آن موی مشکی و چهره‌ات، تو چین و روم را به این سرزمین آوردی.

هوش مصنوعی: اگر تو در این عالم وجود نداشتی، دنیا نه زیبا بود و نه چیزی از آن معلوم و شناخته شده.

هوش مصنوعی: دل آن کسی که از تقسیمات ازلی برخوردار است، در تنگنای زندگی نخواهد بود و به او روزی معین رسیده است.

هوش مصنوعی: کجا رفته‌ای ای چشمه زندگی‌بخش که مانند سکندر، درختان سبز و سرسبز از نعمت تو محروم مانده‌اند؟

هوش مصنوعی: چهره ی دوست نظر را به خود جذب می‌کند و بوی خوش زلف او هوای درونم را پر می‌کند.

هوش مصنوعی: بگو آن مروارید پراکنده در صدف چیست که موجب شده لعل (سنگ قیمتی) متعلق به او، مرواریدهای منظم و زیبایی را پرورش دهد.

هوش مصنوعی: در جهانی پر از گمان و پندار، تو با کلامی ساده، راز نهفته‌ای را درباره‌ی ذات انسان فاش کردی.

هوش مصنوعی: اگر فرصت و زمان برای تو محدود نمی‌شد، این لحظه هیچ معنایی نداشت.

هوش مصنوعی: عشق و جدایی به حدی مرا رنجور و بیمار کرده است که حالا به یک پزشک نیاز دارم تا به عیادت من بیاید و مرا درمان کند.

هوش مصنوعی: وقتی عاشق شدی، دیگر به عواقبش فکر نکن، چون حقیقت این است که به ناچار به آن ملزومات و الزامات عشق دچار خواهی شد.

هوش مصنوعی: عشق و محبت علی برای من مانند دارویی است که مرا از زهر و سموم نجات می‌دهد و به من زندگی می‌بخشد. اگر چه ممکن است در دنیای پر خطر و سمی قرار داشته باشم، محبت به علی مانند درمانی است که از آسیب‌ها و خطرات حفظ‌ام می‌کند.

هوش مصنوعی: گناهکار بودن و آشفته بودن جای تعجبی ندارد، چون جز آن چهارده معصوم، کسی دیگر بی‌گناه نیست.