شمارهٔ ۱۲۴۳

هوش مصنوعی: ای دل، چرا بیهوده اینجا و آنجا می‌گردی و خودت را با بی‌هدف بودن مشغول می‌کنی؟ به جای این، بهتر است خودت را به جذابیت‌ها و فرصت‌های مناسب بیشتر نزدیک کنی.

هوش مصنوعی: آگاه نیستی که آتش و حرارت عشق تو را چون پروانه می‌سوزاند، در حالی که برای شمع به خاطر روشنایی‌اش تلاش و قربانی می‌کنی.

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی به یاد لبان شیرین شهر، بر زخمت نمک بپاشی و خود را بیشتر دردآور کنی؟

هوش مصنوعی: عشقی در دل من نسبت به تو وجود دارد که مانند کوهی سخت و مستحکم است. اما این عشق به قدری عمیق است که می‌تواند ریشه‌های خود را از سختی‌ها و مشکلاتی که بر سر راهش است، بکند.

هوش مصنوعی: تو دیوانه‌ی عشق لیلی شده‌ای، اما هیچ‌گاه از محمل او خبری نداری. مثل کرمی که دور پیله‌ی خود می‌چرخد، در مدار خودت می‌چرخستی و از حقیقت دوری.

هوش مصنوعی: چرا به زیبایی زلیخا که یوسف را هنوز ندیده‌ای دلبسته شده‌ای؟ آیا مانند کسی که داستان‌های شیرین خسرو را از دور شنیده، تحت تاثیر زیبایی او قرار گرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: زمانی که فرمودی تو را نخواهم دید، کوه طور به اندازه‌ای بلند شد که کلیم، بیهوده در طوفان ایمنی مانده است.

هوش مصنوعی: به خاطر افراد پست و حقیر، خودت را پایین نیاور. اگر با حرص و آز تنها به دانه‌ای راضی هستی، بدان که در نهایت از یک خوشه هم بی‌خبر خواهی ماند.

هوش مصنوعی: خاک در خانهٔ مغان همان کیمیا است، ای حکیم! چرا در مورد اکسیر (طلا) شکایت می‌کنی؟

هوش مصنوعی: نگران نباش و فقط به خداوند توکل کن. از داستان‌ها و حکایت‌های حاتم طائی و دیگران چه فایده‌ای می‌بری؟

هوش مصنوعی: ای پادشاه دنیای ممکن، تا کی درویش خود را از دیده دور نگه می‌داری؟