شمارهٔ ۳۱۶

هوش مصنوعی: زمانی که زلف او به جانم نزدیک شود، دل به طور رایگان و بدون هیچ Hesitation‌ای به او وابسته و متصل می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر سنگینی بار دل، خم شده است و شاید اگر به جانش نزدیک شود، از این وضعیت رهایی یابد.

هوش مصنوعی: شاه در کمند زلف تو دشمنان را به دام می‌اندازد و دوستان را به آغوش خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: اگر یک سر مو را باز کنیم، در درون آن جهانی بزرگ وجود دارد که می‌توان در آن غرق شد.

هوش مصنوعی: زنی که از دیار یغماست با نگاه‌هایش، دل‌ها را به دام می‌اندازد و همچون کماندار ماهر، با چشمانش قلب‌ها را هدف قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: زیبایی تو همچون باغبانی است که با گیسوان مشکی‌اش بر گل‌های ارغوانی تزیین می‌کند.

هوش مصنوعی: جز دو گیسوی تو که بر آتش چهره‌ات می‌رقصد، چیزی نمی‌تواند بر آتش، دود ایجاد کند.

هوش مصنوعی: دل مانند پرنده‌ای است که به زلف تو آویخته شده و شب‌ها با ناله و فریاد به تو می‌پیوندد.

هوش مصنوعی: ای جوانی با ابروان کمانی، چند بار می‌خواهی که چشمانت با دل ضعیف من بازی کند و آن را آزمایش کند؟

هوش مصنوعی: ای ساقی بی‌نهایت، امیدوارم که با تو در این میخانه به گفتگو بپردازم و از هر سو بر من تاثیر بگذاری.

هوش مصنوعی: من به خاک کرباس می‌بالیدم که می‌تواند به آسمان برسد.

هوش مصنوعی: به موهایش نپیچ و حواست باشد که با خط نگاهمان، جوان و پیر مانند هم در کار هستند.

هوش مصنوعی: در روز رستاخیز، همه موجودات از هر کجا به دامن او چنگ می‌زنند و از او کمک می‌طلبند.

هوش مصنوعی: چند بار باید پریشان و نا آرام باشی تا نور و زیبایی کوه طور بر تو بتابد و تو به سمت آن خیل گمراهان کشیده شوی؟