شمارهٔ ۲۳۹

هوش مصنوعی: هر کسی که عشق معشوقان را در دلش بپروراند، مانند پرنده‌ای است که شب در قفسی بی‌پناه مانده است.

هوش مصنوعی: دیشب، آن پری زیبا، موهای دلربای خود را گشود و زنجیری را که به پای دل دیوانه‌ام بود، دوباره آزاد کرد.

هوش مصنوعی: شعله شمع را حقیقتاً از روی دل‌سوزی نپندار، این آتش از شعله‌ای است که بر روی بال‌های پروانه‌ای افکنده شده است.

هوش مصنوعی: عجیب نیست که کسی که جانش را از دست داده، همچنان زنده به نظر می‌رسد؛ زیرا جان او در پی محبوبش، در جستجوی معشوق به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: زاهد شهر، شب گذشته پیمانهٔ مستان را شکست و پیمان خود را با ساغر و پیمانه فراموش کرد.

هوش مصنوعی: چهره و موهای تو کدام یک است که مرا گرفتار کرده است؟ آیا آن چیزی که این دانه را در دام تو گذاشته، خود توست؟

هوش مصنوعی: بسیاری از مردم تلاش کردند تا جواهرات و ثروت‌هایی را به دست آورند و آن‌ها را صرف کردند، اما در دل من، یک گوهر بسیار ارزشمند و نادر وجود دارد که هیچ‌کس قادر به دستیابی به آن نیست.

هوش مصنوعی: شخصی به نام آنشوخ که زیبا و دلربا بود رفته و دنیای ما را دیوانه کرده است. کسی نمی‌تواند بگوید که یک فرد عاقل و فرزانه کیست و کجا رفته است.

هوش مصنوعی: دلهای عاشقان را ویران کرد، هنگامی که تو پای خود را در خم زلف‌های کجت گذاشتی.

هوش مصنوعی: دیشب، اشکی که از چشمانم به مانند سیلی جاری شد، نمی‌توان گفت که آیا در این شهر جایی را ترک کرد یا نه.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که لیلی به همراه محملش (نوعی وسیله نقلیه) از این بیابان گذشت و به سمت باغی سرسبز و زیبا رفت، اما هیچ‌کس جز مجنون از این زیبایی و خوبی‌ها بهره‌مند نشد.

هوش مصنوعی: وقتی گناه خود را به حیدر (علی) نسبت می‌دهد، قلم به اشتباه می‌نویسد و عفو و رحمت بزرگان بر او سایه می‌افکند.