شمارهٔ ۱۱۶۸

هوش مصنوعی: ای آسمان عزیز، تو ماهی در آغوش نداری؛ چرا که سبزی‌ات مانند چمن بی‌گیاه است.

هوش مصنوعی: آه، چه خوب که آن آتش سوزان از قلبش برخاست و تصویری از رویا را به نمایش گذاشت. تو از این ناله هیچ خبری نداری.

هوش مصنوعی: ناوک آهم به سمت ماه رفت، انگار که غیر از ماه و تیر، هیچ‌کس دیگری گواهی ندارد.

هوش مصنوعی: عشق و سوز تو مرا به حال و روزی کشانده که نه به میخانه می‌روم و نه به خانقاه.

هوش مصنوعی: اگرچه من در این دنیا به سیاهی و گناه آلوده‌ام، اما در روز قیامت اگر نامه عمل را در دست داشته باشم، بر روی زمین سفید و روشن، می‌توانم دفاع کنم.

هوش مصنوعی: توجه به ویژگی‌های زیبایی و ظرافت در چهرهٔ معشوق مانند زیبایی یوسف در مصر، باعث می‌شود که از عمق مشکلات و چالش‌ها غافل شویم و به سادگی از آن‌ها عبور کنیم.

هوش مصنوعی: اگر مراقب یاران خود نباشی، در دام ترفندهای رقبایت گرفتار خواهی شد.

هوش مصنوعی: دوست محبوب، اگر دامن تو را غمی گرفته باشد، جای نگرانی نیست. چرا که در دل خود، با اندوه سر شانه، کلاهی از غم را بر سر نداشتی.

هوش مصنوعی: تو از همه جا رانده شده‌ای و تنها جایی که می‌توانی به آن پناه ببری، همین میکده و دامن پیر مغان است.

هوش مصنوعی: دل پریشان خود را به خاطر پیچش‌های موهایش فدای کسی کن که غیر از علی، یاوری برایت نیست.

هوش مصنوعی: محبت علی در روز قیامت چگونه خواهد بود، شاید اگر بگویم تو گناهی نداری.