شمارهٔ ۹۷۳

هوش مصنوعی: ای زلفت مانند مشکی خوشبو، نگاهت شکار زیبایی است و همچون آهویی در مرتع‌های چین و ختن، جذاب و دلرباست.

هوش مصنوعی: هر روز خورشید بر زمین تو طلوع می‌کند و آنقدر زیبایی دارد که از داغی و عطری که از گیسوانت برمی‌خیزد، تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای ماه، یک روز به چشمان خورشید نگاه کن تا بتوانی به آینه بگویی تمام عیب‌هایش را رو به رویش ببینی.

هوش مصنوعی: خنده خسرو شیرین به اندازه شکر ارزشمند است و گیسوی او مانند توری، سر فرهاد را به زیبایی در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: مثلاً از حلقهٔ زیبایی و جذابیت آن موها که به طرز خاصی تابیده شده، کسی نمی‌تواند فرار کند. در واقع، در خمیدگی این نزدیکی، نور و درخشش خورشید مانند توپ چوگان در بازی دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: خدای واحد به من گفت که از عشق خود سخن بگو، اما چطور می‌توانم به اندازه‌ی زیبایی او توصیفش کنم، که شجره‌ی سینا نیز در برابر نور وجودش کم نور است.

هوش مصنوعی: اگر کسی در مدح علی صحبت کند، به حرف‌های او گوش کن، اما اگر واعظی بخواهد تو را از موعظه‌ای بازدارد، به حرف‌های بد او توجه نکن.

هوش مصنوعی: وقتی که شخص بزرگوار و با محبت می‌آید، غم و اندوهی وجود ندارد. فقر و کمبود چیز خوبی است برای من، زیرا اگر معشوق من هم بدخلق باشد، هنوز هم خوب است.

هوش مصنوعی: من در حالتی آشفته و سرشار از شوق هستم، بدون هیچ‌گونه حجاب و با شجاعت تمام. نه من سعدی هستم و نه حافظ، بلکه در جستجوی هویت خودم هستم و مانند سلمان و خواجو نخواهم بود.

هوش مصنوعی: اگر شعر من ارزشی ندارد، این احساس و دانش در دل خودم است که ارزشمند است، اما حالا این شعر به نام او (یعنی همین دل یا احساس) جا افتاده است.