شمارهٔ ۱۱۲۳

هوش مصنوعی: ای دفتر خوبی، تو تصویری زیبا و دلنشین داری، بهتر از این نخواهد بود که بر تو حکایت‌های زیبایی از یک فرمانروا باشد که در میان سپاهیانش اسیر شده است.

هوش مصنوعی: ای چشمان زیبا و افسون‌گر محبوب، ای آهوان وحشی و بی‌رحم، تو ناچار باید خون خود را بریزی و از این وضعیت گریزی نیست.

هوش مصنوعی: ما در حالت مستی و بی‌خودیم، اما تو ای حکیم دانا، بر تو روشن است که از ما نباید انتظار درستکاری داشته باشی و نباید به خطاهای ما زحمت بکشی.

هوش مصنوعی: هرچقدر که در شهر، زیبایی‌ها و خوش‌فرمی‌ها مشهور و معروف باشد، باز هم نمی‌توان از تو غافل شد، زیرا تو در این میان بی‌نظیری.

هوش مصنوعی: زمانی که تو با ناز و زیبایی به کشتزار و باغ قدم گذاشتی، گل‌های ارغوان و دیگر زیبایی‌ها به تماشای چهره‌ات ماندند و مجذوب تو شدند.

هوش مصنوعی: ای سنبل دوگیسو، تو کی از یاد می‌روی؟ تو در دل‌ها همچون گلی در باغ دل‌ها شکفته‌ای.

هوش مصنوعی: تو با چشم خود افراشته‌اید، مانند پرچم، و با یک نگاه، سپاهی به وجود آورده‌اید. همچنان که مجمر (آتشدان) با سوختن و جرقه زدن، شعله و نوری پراکنده می‌کند.

هوش مصنوعی: عشق در جنایت به خوبی نمایان می‌شود، مانند خورشیدی که در عرش قرار دارد و از شدت حقارت و پایین‌تر بودنش، در عرش می‌درخشد.

هوش مصنوعی: اگر در جستجوی هدفی با وسوسه و ضعف باشی، ای جوان، می‌خواهم که از قامت و استواری جوانان بهره بگیرم تا بتوانم در سختی‌های زندگی به عنوان پشتیبانی، عصای پیری‌ام باشد.

هوش مصنوعی: من به‌هم‌ریختگی و عدم‌نظم لباس فروشگاه را در این وضعیت با ولایتی که به مولای من تعلق دارد، می‌پوشم و در این حال، در لباس فقیرانه‌ام، خود را مانند یک امیر می‌بینم.