شمارهٔ ۳۳۱

هوش مصنوعی: به یاد لب‌های شیرین و شیرین‌زبانی‌ام افتادم، مانند طوطی که دوباره به سخن آمد.

هوش مصنوعی: حیرتی داشتم از اینکه چرا مغان حلقه‌ای به کمر می‌زنند. این یادآور آن است که من نیز حلقه‌ای از مویم دارم که شبیه به زنار مغان است.

هوش مصنوعی: عشق باعث تغییرات زیادی در زندگی می‌شود؛ گاهی انسان را به باغ گل‌ها می‌برد، گاهی نور را به او نشان می‌دهد و گاهی هم او را به آتش می‌کشاند.

هوش مصنوعی: گاهی زاهد و عابد می‌شود و به عبادت مشغول می‌شود، و گاهی به می‌خانه می‌رود و از لذت‌های دنیا بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی به مانند افلاطون به تفکر نشسته و در عمق فلسفه فرو می‌روم و گاهی مانند فارابی با نغمه و آوای ساز خوش می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: هر گاه مانند خورشید بدون هیچ پوششی در دنیا می‌درخشد، و گاه نیز از نظر مردم پنهان می‌شود و به شکل دیگر ظاهر می‌گردد.

هوش مصنوعی: سخن زلف تو آن‌قدر دلنشین است که هر کس آن را بشنود، به یاد عطر خونین صبح می‌افتد که از ذرات موی تو به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: دوست واقعی رنگ و لعابی ندارد و نمی‌توان با ظاهر او را قضاوت کرد. این کسی که در توهمات و خیال‌ها به نظر دوست می‌رسد، در واقع کسی نیست که به حقیقت یار و دوستی واقعی باشد.

هوش مصنوعی: دوباره دور بزن و بزم را با شور و نشاط پر کن تا بگویم چه چیزی بر گردن و تسبیح من آمد.

هوش مصنوعی: روز دنیا تاریک شد و پرده‌ای که بین من و زیبایی ازلی بود، کنار رفت. اکنون نوبت دیدار رسیده است.

هوش مصنوعی: اگر رازهای پنهان عالم را برملا کنند، تنها علی است که به آن اسرار دسترسی دارد و کسی دیگر محرم آن اسرار نیست.

هوش مصنوعی: هر چه در دیوان ازل دیدم و درهم‌ریخته و آشفته بود، چهره‌اش به قدری زیبا و درخشان است که مانند آغاز یک متن با جلوه‌های نورانی می‌باشد.

هوش مصنوعی: اگر ذره‌ای از عشق علی را در نظر بگیریم، می‌تواند هفت دوزخ را پشت سر بگذارد. این عشق مثل اکسیر ارزشمندی است که حتی یک قطره از آن به اندازه قنطار (چندین کیلو) ارزش دارد.