شمارهٔ ۲۸۵

هوش مصنوعی: بهاری لطیف و زیبا، توجه و دل‌ربایی دارد و بهار به روح انسان پیوند می‌زند.

هوش مصنوعی: باغ در صبح زود از بارش باران پر شده و غنچه‌ها در حال شکفتن و لبخند زدن هستند.

هوش مصنوعی: وزن غم دوری تو بر دل عاشق به اندازه‌ی سنگینی کوه الوند است.

هوش مصنوعی: چه خوب است که برای عاشقان، بدون تو، دنیای خوشبختی چقدر بی‌معناست؛ اینجا بدون تو، مانند باغی در سمرقند می‌شود که هیچ زیبایی ندارد.

هوش مصنوعی: هر چه که ساقی در جام می‌ریزد، بنوش. نپرس که چقدر و چه زمانی است.

هوش مصنوعی: مطرب باغ، نغمه‌های شورانگیز بلبل عاشق را در فضای باغ پخش کرده است.

هوش مصنوعی: دل به خاطر عشق زخم خورده و پرده‌اش پاره شده، و آن چنگی که می‌نوازد، به موهای پیوندش تعلق دارد.

هوش مصنوعی: من و آن گل زیبا با موهای سیاه باغبان، از بنفشه خوشحال هستیم.

هوش مصنوعی: دل از دایره زلفت نمی‌تواند بیرون برود، چون مرغی که پایش در بند است، نمی‌تواند پرواز کند.

هوش مصنوعی: باغبان، بگو که از سرِ ناز من دست برندار! آیا در جایی دیگر هم می‌توان چنین درختی را با این زیبایی مشاهده کرد؟

هوش مصنوعی: به او گفتم: کی به لبانت می‌رسم، دل بیچاره‌ای که امیدوار است.

هوش مصنوعی: هرکس که به محبوبش علاقه‌مند باشد، جان خود را فدای او می‌کند و به خاطر او خود را نادیده می‌گیرد.

هوش مصنوعی: عشق، جان و حقیقتی است که در وجود علی نهفته است و همین عشق باعث شده است که کافرها نیز از این عشق بهره‌مند شوند.

هوش مصنوعی: به خاطر تو که آنقدر شیرینی لبانت را توصیف کرده‌ام، قلم پریشان‌ام به مانند شکر است.