شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: من چه کنم با دل آشفته‌ام که زلف‌های تو مرا گیج کرده و چشمانت مرا به مستی کشانده‌اند؟ تا زمانی که این احساس در دل من وجود دارد، هیچ‌جا نمی‌توانم بروم.

هوش مصنوعی: بگو خلیل (ابراهیم) به شکستن بت‌ها افتخار نکند، چرا که بت خاصی از کعبه نمایان شده است که بت‌پرستی را به کلی نابود کرده است.

هوش مصنوعی: به خاطر سوزن مژه، نگاه من به خواب رفته و غمزه‌ی چشمانت به خوابم شکل داده است.

هوش مصنوعی: من سزاوار غیر از زنجیری که به گردن دارم نبودم، اگر از قید زلف تو رهایی بخواهم.

هوش مصنوعی: عزت و شرافت کسی که می‌تواند بر ذلت دیگران غلبه کند، بسیار ارزشمند است. همچنین، دلی که بتواند به کسی آرامش دهد، مانند مرهمی برای زخم‌هاست.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم عشق چه تأثیری دارد که هیچ‌کس نتوانسته از این دام رهایی یابد.

هوش مصنوعی: در غروب ابدی، هنوز هم به این باور رسیده‌ام که من از آغاز زمان به عهد تو وفادار بوده‌ام.

هوش مصنوعی: در این دنیا نه کسی به هوش و خرد باقی مانده و نه کسی مست و سرخوش است، همان‌طور که لبخند و ناز ساقی بر جان می‌نشیند.

هوش مصنوعی: از حوادث و پیشامدهای زمانه، کجا می‌توان برخواست و فرار کرد، در حالی که آثار آن در دل ما نشسته است؟

هوش مصنوعی: ای محیط محبت، بگو تو چه چیزی هستی که با هیچ ترفندی نمی‌توان ماهی تو را به دام انداخت.

هوش مصنوعی: اگر از درد و غم سینه‌ات آه بکشید و از آن فرار کنید، باید بدانید که این درد می‌تواند مانند آتش دوزخی بشود اگر برای درمان آن اقدامی نکنید.

هوش مصنوعی: وقتی که قلم خط نوشتن را به نام علی آغاز می‌کند، شایسته است که مانند گل نرگس در دست‌ها به زیبایی و هنر جلوه‌گر شود.