شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: هرچند که زیبایی‌های خلق و هنرهای خداوند به تصویر کشیده شده است، اما در واقع تلخی‌ها و زهرها در کام برخی افراد وجود دارد و تنها عده‌ای خاص از آن زیبایی‌ها بهره‌مند می‌شوند.

هوش مصنوعی: در یک مکان شیرین، دو نفر به دو سمت مختلف رفتند؛ یکی به سوی پاییز و دیگری به سوی زیبایی و شادی. یکی همچون زاغ سیاه و دیگری مانند طوطی خوش‌رنگ و شیرین‌زبان شد.

هوش مصنوعی: عشق به او آموخت که چگونه به دانش و عقل برسد، وگرنه این کودک نادان از کجا می‌توانست چیزی بداند؟

هوش مصنوعی: با قامت بلند تو، من قد شمشاد و چمن را مقایسه کردم و فهمیدم که آن‌ها نسبت به بلندی تو بسیار کوتاه هستند.

هوش مصنوعی: برو ای ماه، چون خورشید از مشرق برآمده و نورش را می‌افشاند. اکنون که توجه‌ها به این چشم سیاه جلب شده، بنشین و تماشا کن.

هوش مصنوعی: هر کس که از جنبه‌ی انسانی خود بهره‌برداری کند و غریزه‌های حیوانی را پشت سر بگذارد، به زیبایی‌های حقیقی و خوشبختی دست پیدا می‌کند و به مراتب بالاتری از عالم وجود نائل می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی جز تو در این دنیا نمی‌تواند جای تو را بگیرد. بسیاری از چشم‌ها در جستجوی تو به عمق دریا رفته‌اند.

هوش مصنوعی: در کلیسا و مکان‌های مقدس، شور و شوق عجیبی را مشاهده کردم. با این حال، از دیدن محبوبی که هرگز او را ندیده‌ام، دوباره هیاهو و غوغایی به پا شده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش آشفتگی و ناآرامی دارد، در حقیقت زینت و زیبایی گلستان علی (مظهر پاکی و فانی نشدن) را به دوش می‌کشد، و در این دنیا نیز به عنوان گل تازه‌ای به زیبایی و لطافت خود جلوه‌گر می‌شود.